บทที่ 248 บันทึกไว้ทั้งหมด
“พวกคุณเป็นใครกัน?!”
ชายหัวโล้นจ้องมองไปยังร่างเงาทั้งสองข้างเตียงด้วยความประหลาดใจ เขาพบว่าชายวัยกลางคนสองคนกำลังยืนอยู่ข้างเตียง และในตอนนี้กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ชายทั้งสองสวมชุดเครื่องแบบสีเทาที่ดูคุ้นตา
ชายหัวโล้นมองและพยายามนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะร้องขึ้น
“ฉันจำได้แล้ว ฉันจำได้แล้วว่าพวกแกเป็นใคร!”
“ฉันเคยเห็นพวกแกทั้งสองอยู่บริเวณด้านล่างของตึก!”
“พวกแกเป็นคนนำทีมมาช่วยเจียงหวู่ไว้!”
ชายหัวโล้นพูดถูก เพราะตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็คือ จางหลี่และหวังฮุ่ยนั่นเอง
เมื่อพวกเขาเห็นชายหัวโล้นที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาของทั้งสองก็เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก
ในชั่วพริบตา ทั้งสี่คนที่อยู่ในห้องต่างถูกกดดันจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมองได้
“พวกแกเป็นใครกัน หานชิงอวี่เป็นคนส่งพวกแกมาที่นี่ใช่ไหม?”
“พวกแกพาคนที่เราตามหาไปซ่อนไว้ที่ไหน?”
“ถ้าพวกแกไม่ยอมพูด ก็อย่าโทษพวกเราที่ไม่ไว้หน้าพวกแกทั้งสอง!”
ชายหัวโล้นตั้งสติอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่าตรงหน้ามีเพียงแค่คนสองคนเท่านั้น ในขณะที่พวกเขามีกันอยู่สี่คน
สุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า สองหมัดไม่อาจสู้สี่มือ*[1]
ดูจากรูปร่างของอีกฝ่ายแล้วก็ไม่เห็นจะกำยำเท่าไหร่นัก แม้จะต่อสู้กันจนสูสี แต่ด้วยจำนวนคนของฝ่ายชายหัวโล้นมีเยอะกว่า ชายทั้งสองต้องจ่ายค่าตอบแทนที่นี่อย่างสาสม!
ทว่าชายทั้
