บทที่ 247 พังประตู
“ได้บอกเรื่องนี้กับเสี่ยวอวี่รึยัง?”
เห็นได้ชัดว่าหานเหวินซานก็โกรธไม่ใช่น้อย
แต่เขาก็ยังคงรักษาความสุขุมของตนเองเอาไว้เสมอ จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างใจเย็น
ไป๋ปิงส่ายหัว แล้วพูดขึ้นด้วยความกังวล
“ยังไม่ได้บอกค่ะ”
“ตอนนี้เขาต้องจัดการเรื่องอื่นอยู่ ฉันกลัวว่าจะยิ่งเพิ่มความยุ่งยากให้เขาอีก ฉันเลยเอามาให้คุณลุง คุณป้าโดยตรง”
ในสายตาคนอื่น ไป๋ปิงมักจะแสดงตัวตนด้วยภาพลักษณ์ที่เย็นชาและหยิ่งยโส
แต่ต่อหน้าหานเหวินซานและอวี๋ฟาง ไป๋ปิงกลับทำตัวอ่อนน้อมพร้อมทั้งยกให้พวกเขาตัดสินใจทุกเรื่อง
หานเหวินซานครุ่นคิดสักครู่
“ลุงว่าแบบนี้ไม่ดีนะ เพราะตอนนี้เสี่ยวอวี่เป็นหัวหอกของเรา”
“บางเรื่อง เขาไม่รู้ไม่ได้จริง ๆ”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ลุงจะโทรหาเขาแล้วอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง”
“ส่วนเรื่องที่จะให้เขาแก้ปัญหาหรือพวกเราจัดการกันเอง ก็ให้ขึ้นอยู่กับตัดสินใจของเขา”
ไป๋ปิงพยักหน้าเห็นด้วย
เพราะเรื่องนี้ หานชิงอวี่รู้ดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว
ดังนั้น เลือกฟังคำสั่งเขาคงจะเป็นการดีที่สุด
หานเหวินซานพูดพลางก็กดโทรศัพท์หาลูกชาย
หลังจากเล่าให้เขาฟังคร่าว ๆ แล้ว เดิมทีหานเหวินซานคิดว่าหานชิงอวี่คงจะรู้สึกไม่สบอารมณ์มากแน่ ๆ
แต่สิ่งที่ทั้งสามคาดไม่ถึงก็คือ หานชิงอวี่ตอบกลับเพียงไม่กี่คำ
[โอเค ผมเข้าใจแล้ว พวกคุณสบายใจได้]
[เรื่องนี้พักไว้ก่อน ผมจะจัดการเอง]
หานเหวินซาน อวี๋ฟาง และไป๋ปิงมองหน้ากัน
