างกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทันทีร่างกายทุกส่วนของโฮ่วถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ และปรากฏอยู่ตรงหน้าร่างขนาดมหึมาที่สูงเกือบสิบเมตรกำลังยืนอยู่ในป่าจะสามารถต่อสู้กับโฮ่ว มังกรผู้นี้ได้งั้นเหรอ หึ ๆพายุหมุนที่รุนแรงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาและพัดผ่านป่าแห่งนี้ฉินเฉาส่ายหัว พลางคิดในใจ หากไม่ต่อสู้กับเขา เขาก็คงจะไม่รู้ว่าท้องฟ้านั้นสูงขนาดไหน“โฮ่ว เจ้ากำลังสู้กับใครอยู่น่ะ?”แต่ในเวลานี้ เสียงอันคุ้นหูอีกเสียงก็ดังขึ้นทั้งสองคนหันหน้าไปมองทันที และพบว่าบนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ นั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่“ซานเส้า!”ฉินเฉารู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยที่ได้เจอเขาเจ้าโรคจิตคนนี้ยังพูดจาดี อย่างน้อยก็ดีกว่าโฮ่วอยู่มาก“โย่! ฉินเฉา เจ้ามาได้ยังไงกัน?”ซานเส้าเห็นฉินเฉาก็พลันประหลาดใจขึ้นมา “ไม่ได้เจอกันนานเจ้ามีอารมณ์วิ่งขึ้นมาถึงสุสานซานไห่ของพวกเราด้วยเหรอ?”“บิดากำลังต่อสู้อยู่ ไสหัวไปคุยกันที่อื่นซะ!”โฮ่วคำรามลั่น ก่อนที่จะเหวี่ยงหางเข้าโจมตีใส่ซานเส้าโดยตรง“บัดซบ เจ้ามันบ้าไปแล้ว!”ซานเส้าที่ตกลงมาจากต้นไม้ ตะโกนด่าทอขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“ไอ้เด็กเวร บังอาจยั่วโมโหข้านัก!”โฮ่วคำรามอีกครั้ง พลางใช้ฝ่ามือทุบฉินเฉาที่กำลังยืนอยู่บนพื้น“ถ้าฉันอัดเขา นายจะไม่ว่าอะไรเหรอ?”ฉินเฉาหันไปถามซานเส้าที่อยู่ข้าง ๆ“อัดมันให้ตายไปเลย!”ซานเส้าตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด“งั้นก็ไม่มีปัญหา”ฉินเฉาพยักหน้า ในขณะที่ฝ่ามือขอ
