าทุกคนจะเป็นคนที่มีเหตุผล แต่ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังและยังเอาแต่กล่าวหาฉันอยู่แบบนี้”“เหอะ ถึงหวังจุนจะไม่ได้ถูกเจ้าฆ่าตาย แต่เจ้าก็ยังชิงตัวเซียวพ่านไปอยู่ดี!”“เรื่องเซียวพ่าน จะนับว่าเป็นการชิงตัวไปไม่ได้หรอก”ฉินเฉากอดอก แล้วกล่าวออกมา “ตอนนั้นฉันได้ประลองกับเขาและตั้งกฎกติกาว่า ถ้าหากใครเป็นฝ่ายแพ้จะต้องกลายเป็นผู้ติดตามของฝ่ายตรงข้าม น่าเสียดายที่คนแพ้คือเซียวพ่าน แต่ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นฝ่ายแพ้ ฉันก็จะทำตามข้อตกลงนั้นอยู่ดี ความจริงใจคือคุณธรรมอันดีของผู้ฝึกตน หรือว่าคนของสำนักไท่ยีจะไม่ทำตามข้อตกลงล่ะ?”เขาเอ่ยถามออกมา“นะ นี่……”ผู้อาวุโสต่างเป็นใบ้ไปชั่วขณะ พวกเขารู้ว่าจะโต้เถียงออกไปยังไงเขาใช้คำว่า ‘จริงใจ’ ออกมาซะได้“แต่ท้ายที่สุดแล้ว เซียวพ่านก็เป็นผลสำเร็จจากความเหนื่อยยากของพวกเราที่ฝึกฝนเขามาถึงหนึ่งพันปี พวกเราจะปล่อยให้เขาออกไปจากสำนักได้ตามใจชอบได้ยังไง?”“เซียวพ่านได้ใส่อาร์ติแฟคทั้งหมดที่เขาฝึกฝนเอาไว้ในถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ และมอบมันให้กับหวังจุน ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาไปแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นหวังจุนก็เกือบจะฆ่าเซียวพ่านในเมืองไท่กู่ แต่ฉันเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ดังนั้นมิตรภาพระหว่างเซียวพ่านและสำนักไท่ยีได้จบสิ้นลงแล้ว พวกนายยังต้องการอะไรอีก? ตอนนี้เซียวพ่านคือศิษย์ในสำนักของฉัน และฉันก็ต้องเป็นผู้รับผิดชอบแทนเขา”“เซียวพ่านมอบอาร์ติแฟคทั้งหมดมาแล้วเหรอ
