?”“คงจะอยู่กับเจียงเฉินล่ะสิ”“ตาแก่นั่นจะต้องแอบเก็บมันเอาไว้แน่ ๆ”ผู้อาวุโสเหล่านี้กระซิบกระซาบกันเสียงเบาฉินเฉาได้แต่ส่ายหน้าคนเหล่านี้คิดถึงแต่เรื่องอาร์ติแฟคจริง ๆโอ้ สำนักไท่ยีคงจะไม่พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นแล้วถ้าหากไม่ได้เป็นสำนักใหญ่ที่ก่อตั้งมานานนับหมื่นปี บางทีในตอนนี้พวกเขาก็คงจะเป็นไม่ได้แม้แต่สำนักเล็ก ๆ ในโลกของผู้ฝึกตนไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถคงอยู่ได้นาน ทุกสิ่งจะค่อย ๆ ถูกทำลายและหายไปตามกาลเวลาทั้งนั้นเช่นเดียวกับราชวงศ์ในสมัยโบราณราชวงศ์แต่ละยุคสมัยเริ่มต้นมาจากความเจริญรุ่งเรือง และหลังจากที่เจริญรุ่งเรืองไปจนถึงจุดสูงสุด ในที่สุดก็จะค่อย ๆ ล่มสลายสำนักไท่ยี แปดสำนักบรรพกาลเหล่านี้ก็เช่นกันความแข็งแกร่งของพวกเขามีเพียงแค่พื้นฐานการฝึกตนเท่านั้นแต่หัวใจของพวกเขายังไม่อาจเทียบได้กับสำนักในปัจจุบัน“พวกเราค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีกว่า มีเรื่องอะไรที่อยากพูดคุยกับฉันอีกหรือเปล่า?”ฉินเฉากล่าว พร้อมกับกวาดสายตามองผู้อาวุโสเหล่านี้“ไม่มีแล้ว”หานหยู่เจ๋อกล่าวออกมาเบา ๆ “คราวนี้ข้าเชิญประมุขฉินมาเพื่อพูดคุยเรื่องในเมืองไท่กู่เป็นหลัก แต่ในฐานะเจ้าบ้าน ข้าจึงอยากให้เกียรติเรียนเชิญประมุขฉินอยู่ชื่นชมวิวทิวทัศน์ในสำนักไท่ยีของพวกเรา ประมุขฉินตามข้าไปยังห้องพักก่อนเถอะ จากนั้นค่อยมาทานอาหารด้วยกันในตอนเย็นอีกที”“อืม”ฉินเฉาพยักหน้ารับ พลางคิดว่าในสำนักไท่ยีแห่งนี้ มีเพียงสองคนเท่าน
