ฉินเฉายิ้มออกมา แต่ในสายตาของอามูลากี รอยยิ้มนี้ไม่ต่างอะไรไปจากรอยยิ้มของปีศาจเลยสักนิดเดียว“มะ ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…..”อามูลากีรีบกล่าวออกมา “ตะ แต่พวกเขาเป็นมาเฟีย ผมไปยั่วโมโหเขาไม่ได้….. คุณดูเป็นคนดีไม่ใช่เหรอ?”“เป็นคนดีแล้วจะยั่วโมโหเมื่อไหร่ก็ได้หรือไง?”ฉินเฉาได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา “เป็นคนดีก็เลยต้องทนรับความขมขื่นโดยไม่สามารถปริปากได้สินะ? อามูลากี ผมขอบอกคุณเอาไว้ ว่าพวกเราตัดสินใจแล้วที่จะซื้อเกาะในวันนี้ พวกเราสามารถจ่ายค่าเสียหายให้คุณด้วยราคาที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าได้ แต่ถ้าหากคุณไม่ขาย คุณก็อย่ามาโทษว่าผมเป็นคนหยาบคายเลย”สุดท้ายแล้วการจ่ายเงิน ก็เป็นวิธีที่แสดงความเมตตาได้ดีที่สุด“เพราะว่าผมเป็นคนพูดจาสุภาพ ก็เลยบังคับให้คุณขายเกาะให้ไม่ได้ใช่มั้ย?”ฉินเฉากล่าวออกมา แล้วดึงมีดขึ้นมาจากโต๊ะ จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ“ชะ ใช่…..”อามูลากีไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดีในระหว่างที่เขากำลังพูดคุยกับฉินเฉา เขาก็ก้มหน้ามองนาฬิกาไปด้วย“รอมาเฟียพวกนั้นอยู่เหรอ?”ฉินเฉาหัวเราะ แล้วเอ่ยถามออกมาตรง ๆ“อืม…อ๊ะ! มะ ไม่ใช่นะครับ! ผมแค่จะดูเวลา แค่จะดูเวลาเท่านั้น…..”อามูลากีเหงื่อออกเต็มศีรษะ“ฮ่า ๆ ๆ ดูคุณลนลานเข้าสิ รีบเช็ดเหงื่อเร็วเข้า”ฉินเฉากล่าวออกมา แล้วยื่นกระดาษทิชชูให้กับอีกฝ่าย “นี่ไม่ใช่หน้าร้อน ถ้าหากคุณเป็นหวัดขึ้นมา มันคงจะไม่ดี”“ขะ ขอบคุณครับ…..”อาม
