ูลากียื่นมือไปรับกระดาษทิชชูนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา“ดูเหมือนว่าคุณจะคิดไม่ซื่อจริง ๆ ด้วย”เคย์โกะกล่าวออกมาอย่างอดไม่ได้ “ควรจะตัดนิ้วมือของคุณสักนิ้วคุณจะได้รู้บทเรียนสักที”“มะ ไม่นะ!”อามูลากีแทบจะปัสสาวะใส่กางเกง เขากระวนกระวายใจและรีบละล˹าละลักกล่าวออกมา “ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้สักหน่อย แต่พวกเขามาบังคับผม!”“พวกนั้นบังคับคุณเหรอ?”“ครับ พวกเขาบอกให้ผมพาพวกคุณมาที่บาร์ริมชายหาดตอนเที่ยง พะ พวกเขาอยากคุยกับพวกคุณเป็นการส่วนตัว”“เป็นแบบนี้เอง”ฉินเฉาพยักหน้ารับ“งั้นก็ให้พวกเขามาคุยกัน อ้อ ใช่แล้ว เอาเหล้ารัมมาให้เหล่าพี่น้องของผมคนละแก้วด้วย”เมื่อกล่าวจบก็มองหน้าอามูลากีอีกครั้ง “ในเมื่อคุณต้องการต้อนรับพวกเรา คุณก็ไม่ควรที่จะให้พวกเราเป็นฝ่ายควักเงินจ่ายเอง ถูกต้องมั้ยครับ คุณอามูลากี?”“ถะ ถูกต้องแล้วครับ…..”อามูลากีเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมา แล้วพยักหน้าซ˺า ๆ อีกครั้งโอ้ บรรพบุรุษของฉัน!ถ้าให้พวกเขาเป็นคนจ่ายเงิน เขาจะต้องมีความกล้าหาญขนาดไหน?หวังว่าตอนที่ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน จะไม่สร้างหายนะให้เขาไปด้วยนะก็เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า การต่อสู้ของเซียนคือเคราะห์ร้ายของมนุษย์เมื่อเวลานั้นมาถึง เขาก็ควรที่จะไปหลบซ่อนให้ไกลเท่าที่จะห่างไกลได้เจ้าของบาร์ไม่กล้าละเลยกลุ่มของฉินเฉา เขารีบนำเครื่องดื่มมาให้ทุกคนอย่างรวดเร็วฉินเฉายกแก้วเหล้ารัมขึ้นมาชิม และคิดว่ามันมีรสชาติที่ดีไม่น้อยแต่ก็ยังดีไม่เท่ากับเ
