วโบราณ ฉันก็เลยตั้งใจสวมเสื้อผ้าที่ปิดบังร่างกายเอาไว้ แม้แต่กระดูกไหปลาร้าที่สวยที่สุดก็ยังไม่เปิดเผยให้เห็นเลยด้วยซ˺า”“นะ นี่…..”ฉินเฉาคิดในใจ ปิดกับไม่ปิดมันแตกต่างกันยังไง…..มันไม่มีความหมายเลยแม้แต่น้อย“ท่านผู้นำตระกูล ฤดูหนาวในช่วงนี้กำลังแห้งแล้ง ท่านถึงได้มีธาตุไฟอยู่ในใจใช่มั้ยคะ?”อันชิงเป่ยอิงกล่าว ก่อนที่จะดีดนิ้วทันใดนั้น สาวใช้ก็ถือไอศกรีมถ้วยหนึ่งเดินเข้ามา แล้ววางมันลงบนโต๊ะกาแฟอย่างนอบน้อม“ออกไปได้แล้ว”อันชิงเป่ยอิงโบกมือ“ค่ะ”เนื่องจากสถานะพิเศษบางอย่างของอันชิงเป่ยอิง สาวใช้เหล่านี้จึงเชื่อฟังคำพูดของเธอเป็นอย่างมาก พวกเธอถอยหลังกลับไปอย่างเชื่อฟังหลังจากที่สาวใช้ออกไปจนหมด ภายในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่จึงเหลือเพียงแค่ฉินเฉาและอันชิงเป่ยอิงอยู่สองต่อสองเท่านั้นช่างน่าอึดอัดใจจริง ๆ ยิ่งเมื่ออันชิงเป่ยอิงสวมเสื้อผ้าที่…..พิเศษแบบนี้ด้วยแล้ว“นายท่านต้องการให้เป่ยอิงป้อนไอศกรีมหรือเปล่าคะ?”เป่ยอิงโน้มตัวเข้ามา แล้วเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนโต๊ะกาแฟจนเกือบจะนอนลงไปบนนั้นอยู่แล้วส่วนมืออีกข้างหนึ่งจับช้อน ตักไอศกรีมออกมาหนึ่งคำ แล้วยื่นให้ฉินเฉา“ฉะ ฉันไม่กิน…..”ฉินเฉาจะมีอารมณ์มากินไอศกรีมซะที่ไหน?ตอนนี้เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยธาตุไฟ และคิดอยากจะปลดปล่อยไฟเหล่านั้นออกมาเขาจ้องมองอันชิงเป่ยอิงที่กำลังโน้มตัวลงบนโต๊ะกาแฟ และใส่เสื้อผ้าที่บางราวกับเส้นด้ายนั่นและสิ่งที่สำคัญที่สุด คือเธอ
