ให้คุณชายต้องคิดมากซะแล้ว”“ฉันต้องรบกวนพวกเธอแล้ว”ฉินเฉาเอ่ยทักทายกองทัพสาวงามของเขา“เจ้าเป็นใคร?”เจียงเฉินตกใจมาก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถคว้าเจดีย์แห่งสรรพสิ่งของเขาเอาไว้ได้ด้วยมือเดียว“เป็นคนที่จะมาโยนของเล่นของตาแก่อย่างแกทิ้งไปน่ะสิ”ฉินเฉาเหวี่ยงแขน โยนเจดีย์แห่งสรรพสิ่งออกไปอีกด้านเจียงเฉินรีบเก็บอาร์ติแฟคของเขามาถือเอาไว้ในมือทันที“จะว่าไปแล้ว ถ้าหากทิ้งขยะไม่เป็นที่จะต้องถูกปรับเงิน ต่อไปเพิ่มกฎนี้ลงในกฎระเบียบของเมืองไท่กู่ให้ฉันด้วยล่ะ”ฉินเฉากล่าวออกมา“อืม ไม่มีปัญหา แบบนี้ก็สามารถเพิ่มรายได้เข้ามาได้เหมือนกัน”ซูเฟยพยักหน้ารับคำ“เจ้าเป็นใครกันแน่!”เจียงเฉินเอ่ยถามอีกครั้ง“ฉันเป็นใครงั้นเหรอ?”ฉินเฉาหันหน้าไปจ้องมองเจียงเฉินอย่างเย้ยหยัน “บุกเข้ามาก่อเรื่องถึงนิกายหลัวซา แต่กลับไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเนี่ยนะ?”เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดจาวางท่า คนในสำนักไท่ยีทั้งสี่คนจึงหันมามองหน้ากัน“แกก็คือประมุขของนิกายหลัวซา ฉินเฉางั้นเหรอ?”“ใช่ เป็นฉันเอง”ฉินเฉาสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต แล้วตอบกลับไปด้วยท่าทีเกียจคร้านเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นจริง ๆ“ดี ข้ากำลังมองหาเจ้าอยู่พอดี!”เจียงเฉินระงับความโกรธนี้เอาไว้ไม่ได้ “เจ้าฆ่าศิษย์ของข้าทำไมเขาไปสร้างความแค้นอะไรให้กับเจ้านักหนา?”“เลิกป้ายความผิดให้ฉันได้แล้ว”ฉินเฉาจ้องเจียงเฉินอย่างไม่วางตา “ฉันไม่สนใจที่จะฆ่าหวังจุนศิษย์เอกของแกหร
