รล่ะ จะถล่มเมืองไท่กู่เหรอ?”ซูเฟยมองเห็นความคิดของเจียงเฉินได้อย่างทะลุปรุโปร่งเธอเป็นผู้ที่ปีนป่ายอยู่ในแวดวงธุรกิจมานาน กลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับแบบนี้ เธอเห็นมันมานักต่อนักแล้ว“บัดซบ!”เจียงเฉินโกรธจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วเขาทำใจแข็ง ควบคุมเจดีย์แห่งสรรพสิ่งให้ลอยอยู่เหนือเมืองไท่กู่เจดีย์แห่งสรรพสิ่งนี้ขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่องเพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็มีขนาดใหญ่เท่ากับเมืองเมืองหนึ่ง และบดบังท้องฟ้าเหนือเมืองไท่กู่เอาไว้“เขาจะไม่ลงมือจริง ๆ ใช่มั้ย…..”ฮัวเหนียงเอ่ยถามด้วยความกังวลอย่างอดไม่ได้“ถ้าเขาไม่โง่ล่ะก็นะ”ซูเฟยตอบกลับไปอย่างชัดเจนทั้งเสี่ยวไป๋และชิโยะไม่พูดอะไรออกมา แต่ตอนนี้เสี่ยวไป๋กำลังรู้สึกชื่นชมซูเฟยเป็นอย่างมากความสามารถในการปกครองนิกายและติดต่อพูดคุยกับผู้คนของซูเฟยนั้นอยู่เหนือกว่าเธอมากราวกับว่าเจียงเฉินถูกบังคับให้อยู่บนภูเขาเหลียงซาน ขึ้นไปก็ไม่ได้ลงไปก็ไม่ได้ ตอนนี้เขารู้สึกอับอายมาก เขารอเพียงให้ใครสักคนนำบันไดมาให้เขาได้ก้าวลงไปเท่านั้นแต่คนในสำนักต่างมีแต่กล้ามเนื้อทั้งสิ้น พวกเขากำลังรอดูเจียงเฉินทำลายเมืองไท่กู่ให้ราบคาบ ไม่มีใครมาห้ามปรามเขาทั้งนั้น เขาโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน โง่งม! เจ้าพวกนี้มีแต่คนโง่งมทั้งนั้น!“อย่านะ อย่าทำแบบนั้น!”แต่ในขณะนั้นเอง เสียงอันคุ้นหูก็ดังขึ้นมาทุกคนหันหน้าไปมองด้วยความประหลาดใจพวกเขาเห็นร่างของเซียวพ่านที่กำลังรีบวิ่ง
