ปล่อยอาร์ติแฟคของตัวเองออกไป โดยที่ไม่ฟังเสียงห้ามปรามจากหานหยู่เจ๋อเจดีย์สีดำสนิทปรากฏออกมาบนท้องฟ้าในทันทีเจดีย์ดังกล่าวมีทั้งหมด 100 ชั้น ชั้นบนสุดได้แกะสลักรูปช้างขนาดมหึมาจำนวน 4 ตัว ถัดลงมามี 5 ตัว และเมื่อถัดลงมาอีกชั้นมี 6 ตัวตามลำดับต่อไปเรื่อย ๆและที่ชั้นล่างสุดนั้นอัดแน่นไปด้วยช้างขนาดยักษ์สีดำจำนวนนับไม่ถ้วน พวกมันส่งเสียงคำรามออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว“เจดีย์แห่งสรรพสิ่ง!”เจียงเฉินตะโกนชื่ออาร์ติแฟคของตัวเอง แล้วกล่าวออกมาอย่างสง่าผ่าเผย “หากเจ้าไม่บอก ข้าจะใช้เจดีย์แห่งสรรพสิ่งนี้ ทำลายเมืองไท่กู่ทั้งเมืองให้ราบเป็นหน้ากลอง!”“โอ้ งั้นนายก็ลองดูสิ”ซูเฟยหลบไปด้านข้าง เปิดทางในเมืองไท่กู่ให้กับอีกฝ่าย “เอาสิถล่มมันให้ราบไปเลย”“ขะ ข้า…..”เจียงเฉินเกิดความลังเลใจขึ้นมาเขาเพียงต้องการที่จะขู่ให้หญิงสาวเหล่านี้หวาดกลัวเท่านั้นเมืองไท่กู่คือแหล่งรายได้ที่สำคัญของสำนักไท่ยี หากที่นี่หายไปเศรษฐกิจในสำนักไท่ยีจะต้องล้มระเนระนาดอย่างแน่นอน“ดูเหมือนว่านายจะชอบทำเหมือนว่าคนอื่นเป็นคนโง่”ซูเฟยกอดอก พร้อมทั้งจ้องมองเจียงเฉินด้วยแววตาเย้ยหยัน“เมืองไท่กู่คือแหล่งรายได้ที่สำคัญมากของสำนักไท่ยี จะบอกว่าที่นี่มีความเกี่ยวข้องกับสำนักไท่ยีโดยตรงเลยก็ว่าได้ ถ้าหากนายทำลายที่นี่สู้นายกลับไปทำลายสำนักไท่ยีของนายจะดีกว่า”“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมืองั้นหรือ!”“ใช่ ฉันคิดว่านายไม่กล้าลงมือ นายจะทำอะไ
