บูรพาทิศของตน พร้อมทั้งหัวเราะร่าออกมา “ระฆังสุสานบูรพาทิศนี้ เป็นอาร์ติแฟคที่ข้าสกัดกลั่นมานานหลายพันปี มันสามารถสะท้อนการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามได้ทุกชนิด อสูรงูตัวน้อย ข้าว่าเจ้าควรจะยอมแพ้ไปเสียดีกว่า”“ดูเหมือนว่าข้าจะเข้าใจศิษย์พี่ผิดไป พลังของศิษย์พี่ยังคงเฉียบคมเหมือนเดิมจริง ๆ”ซูเฉียงกล่าวออกมาเช่นกันฝ่ายหานหยู่เจ๋อนั้นไม่กล่าวอะไร เขาเพียงจ้องมองการต่อสู้ในครั้งนี้อย่างเงียบงันเท่านั้นแต่เจียงเฉินหัวเราะเยาะออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า พลางคิดในใจว่าบางทีคราวนี้ นิกายหลัวซาคงจะต้องถูกทำลายจนย่อยยับเสียแล้วเท่านี้เขาก็จะสามารถล้างแค้นให้กับศิษย์ของตัวเองได้“ยอมแพ้เหรอ? น่าเสียดายที่คุณชายเคยสอนข้าเอาไว้ ว่าไม่ควรที่จะมีคำคำนี้อยู่ในพจนานุกรมของพวกเรา”ฮัวเหนียงกล่าว ก่อนที่จะสะบัดแขนเสื้ออีกครั้งทันใดนั้นมังกรน˺าสองตัวก็บินออกมาจากแขนเสื้อ และพุ่งทะยานเข้าใส่ถังหยินทันที“วารีไร้ตัวตน!”มังกรน˺าตัวหนึ่งของฮัวเหนียงพันรัดระฆังสุสานบูรพาทิศเอาไว้ไม่ให้มันได้เคลื่อนที่ไปไหน ในขณะที่อีกตัวพุ่งเข้าโจมตีใส่ถังหยิน “ข้าขอดูหน่อยเถอะ ว่าเจ้าจะสะท้อนการโจมตีนี้ได้ยังไง!”“ฮ่า ๆ ๆ! อสูรงูตัวน้อย เจ้าช่างไร้เดียงสาจริง ๆ!”ถังหยินหัวเราะออกมา ในขณะที่กระแทกฝ่ามือเข้าใส่ระฆังสุสานบูรพาทิศที่ถูกพันธนาการแกร๊ง!คลื่นเสียงแผ่กระจายออกมา ทำให้มังกรน˺าของฮัวเหนียงสลายหายไปในทันที“เจ้าคิดว่าระฆังสุสานบูรพา
