่แขนเสื้อม่านหมอกเมฆา แสงหลากสีก็พลันสะท้อนออกไปรอบด้านร่างของฮัวเหนียงถูกแรงผลักให้ถอยหลังออกไปเล็กน้อยเขาเองก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเช่นกัน ก่อนที่จะขมวดคิ้วมุ่นเขาเพียงแค่ต้องการที่จะทดสอบพื้นฐานการฝึกตนของอีกฝ่ายเท่านั้น“เนื้อเซียน เป็นเพียงแค่เนื้อเซียนเท่านั้น”เขาพึมพำออกมา “แต่กลับรับฝ่ามือของข้าเอาไว้อย่างง่ายดาย”“มารยาทถูกส่งมอบให้กันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ในเมื่อคนของสำนักไท่ยีมีความสุภาพเช่นนี้ ข้าเองก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไปแล้ว”ฮัวเหนียงกล่าว ก่อนที่จะสะบัดแขนเสื้อด้านขวา แขนเสื้อม่านหมอกเมฆาได้พุ่งเข้าโจมตีถังหยินอย่างฉับพลันแขนเสื้อนี้รวดเร็วดั่งสายฟ้ามันมาอยู่ตรงหน้าถังหยินภายในชั่วพริบตา“ระฆังสุสานบูรพาทิศ!”ถังหยินไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด ทันใดนั้นระฆังสีทองก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในทันทีแขนเสื้อม่านหมอกเมฆาหลากสีของฮัวเหนียงจึงโจมตีเข้าใส่ระฆังดังกล่าวแกร๊ง!เสียงของระฆังดังขึ้น คลื่นเสียงพลันกระจายออกไปทั่วเมืองไท่กู่ทันที ซึ่งนั่นทำให้ชาวเมืองไท่กู่ตื่นตกใจกันอีกครั้งแขนเสื้อม่านหมอกเมฆาของฮัวเหนียงได้ม้วนตัวกลับมา และหดกลับเข้าไปในแขนเสื้อของเธอเธอก้าวถอยหลังกลับไปหลายก้าว ที่มุมปากของเธอได้ปรากฏหยดเลือดไหลลงมาเธอรู้สึกราวกับไม่ได้โจมตีใส่ระฆังสุสานบูรพาทิศ แต่กำลังโจมตีใส่ตัวเอง“ฮ่า ๆ ๆ! อสูรงูตัวน้อย เจ้าดูถูกสำนักไท่ยีของพวกเราเกินไปแล้ว!”ถังหยินเอื้อมมือไปสัมผัสระฆังสุสาน
