หนามที่คอยทิ่มแทงใจ อีกทั้งยังดึงออกไม่ได้และกำจัดมันไปไม่ได้อย่างกับอึเหม็น ๆ ที่ติดตัวคนมาด้วย“แต่ก็เป็นพวกเราที่ไร้ความสามารถกันอยู่ดี”อันชิงเป่ยอิงยังคงโทษตัวเองซ˺าแล้วซ˺าเล่า “ท่านผู้นำตระกูล คืนนี้ท่านลงโทษฉันเถอะค่ะ เป่ยอิงจะยอมรับการลงโทษทุกอย่างจากท่าน……”เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ในขณะที่พูดกับฉินเฉาเมื่อนึกถึงภาพในวันที่อันชิงเป่ยอิงนอนอยู่บนเตียง ฉินเฉาก็กลืนน˺าลายลงไปอึกใหญ่อย่างอดไม่ได้นางจิ้งจอกตัวนี้จะมายุ่งกับเขาอีกแล้วเหรอ?“คนชั้นต˹า”ถึงแม้ว่าอันชิงเป่ยเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ จะไม่ได้พูดอะไร แต่การขยับปากของเธอก็กำลังส่งคำนี้ออกมาฉินเฉาเห็นมัน แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น“แค่ก ๆ … ค่อยพูดเรื่องนี้กันทีหลังเถอะ…..”ฉินเฉาจำเป็นต้องกระแอมไอ ก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นก็ทำให้พวกเธอต้องลำบากเหมือนกัน โดยเฉพาะอันชิงเป่ยเสวี่ยชิกิงามิของเธอได้รับบาดเจ็บนี่ ในตระกูลพอจะมีวิธีไหนที่สามารถรักษาแขนของอีกาเทนกุได้หรือเปล่า?”“ฮึ่ม!”อันชิงเป่ยเสวี่ยฮึดฮัดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เธอยังคงรู้สึกโกรธเคืองที่ฉินเฉาตัดแขนของอีกาเทนกุถึงแม้ว่าฉินเฉาจะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่ในใจของเธอ อีกาเทนกุก็มีความสำคัญกับเธออย่างลึกซึ้งเช่นเดียวกันถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าไม่ควรที่จะแสดงท่าทีแบบนี้ออกไปแต่เธอก็ยังรู้สึกโกรธเขาอย่างอดไม่ได้“ช่างมันเถอะ ถึงยังไงนายก็ช่วยฉันเอาไว้ เรื่องที่อีกาเทนกุกลับมา
