อยู่กับฉันได้ก็ต้องของคุณผู้นำตระกูลเหมือนกัน ถือว่าพวกเราทั้งสองคนหายกันแล้ว”“เอ่อ…..”ฉินเฉาพูดไม่ออก เรื่องนี้ถือว่าหายกันได้ด้วยเหรอ?ผู้หญิงคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ“เป่ยเสวี่ย พูดแบบนี้กับท่านผู้นำตระกูลได้ยังไง?”อังชิงเป่ยอิงจ้องมองสาวสวยในตระกูลเดียวกันอย่างไม่ละสายตา“ถ้าหากไม่มีท่านผู้นำตระกูล เธอก็คงจะตายไปตั้งนานแล้ว ไม่รู้ถูกรู้ผิดเอาซะเลย สุดท้ายก็ยังเป็นเด็กที่ไม่มีใครอบรมสั่งสอนอยู่วันยังค˹า”“เธอลองพูดอีกครั้งดูสิ!”พ่อแม่ของอันชิงเป่ยเสวี่ยเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ความเจ็บปวดนี้จึงยังฝังลึกอยู่ในจิตใจมาโดยตลอดคำพูดของอันชิงเป่ยอิงจึงไปสัมผัสถูกบาดแผลในใจของเธออย่างไม่ต้องสงสัยฝ่ายอันชิงเป่ยอิงนั้นไม่ยอมอ่อนข้อให้ เพราะเธอคิดว่าเด็กสาวคนนี้ทำเกินไปถึงอย่างไรฉินเฉาก็ยังเป็นผู้นำตระกูล และในเมื่อเป็นผู้นำตระกูลเขาก็จะต้องดูมีเกียรติเมื่ออยู่ต่อหน้าคนภายนอกอันชิงเป่ยเสวี่ยถือเป็นคนในตระกูล แต่กลับแสดงกิริยาที่ไม่เคารพต่อผู้นำตระกูล เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?“ฉันบอกว่าเธอ… ไม่ มี ใคร อบ รม สั่ง สอน”อันชิงเป่ยอิงกล่าวเน้นย˺าทีละคำ“ขาดการอบรมสั่งสอน แล้วยังนับว่ามีเกียรติของตระกูลอันชิงอยู่อีกเหรอ?”“นังสารเลว เธอมันก็เป็นแค่ผู้หญิงสารเลวเท่านั้น ฉันจะสู้กับเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”อันชิงเป่ยเสวี่ยโกรธมาก ทันใดนั้นอีกาเทนกุที่อยู่ด้านหลังก็รีบรุดก้าวออกมา แล้วใช้แขนที่เหลืออย
