นก็กลายเป็นน˺าตาที่ไหลลงมาดีจริง ๆ ……มันช่างดีเหลือเกิน…..ในที่สุดอีกาเทนกุของเธอก็กลับคืนมาแล้ว……ราวกับว่าอีกาเทนกุรู้ว่าตัวเองได้ทำผิดไป เขาเดินเข้ามาคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ อันชิงเป่ยเสวี่ย แล้วใช้มือข้างเดียวที่เหลืออยู่ลูบหัวของเธอเบาๆอันชิงเป่ยเสวี่ยจับนิ้วมือของอีกาเทนกุเอาไว้ แล้วร้องไห้ออกมาราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ“เป็นไปไม่ได้!”คังชุนเต๋อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าวิชาของฉันจะไม่ได้ผล!”“วิชาของแกมันก็เป็นแค่ของหลอกเด็กเท่านั้น”ฉินเฉายักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน “เมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือ มันก็ถูกมองออกได้ง่าย ๆ เลยล่ะ”“เป็นไปไม่ได้ ฉันจะขโมยทุกสิ่งทุกอย่างของแกมา ขโมยพลังของแกมาซะ”หลังจากที่กล่าวเช่นนั้น เขาก็ฉวยโอกาสในตอนที่ฉินเฉากำลังกำราบอีกาเทนกุ หลบดาบของราชันย์ภูต แล้วยกขลุ่ยไม้ไผ่ขึ้นมาจรดลงบนริมฝีปากขลุ่ยไม้ไผ่นั่น?ฉินเฉาจ้องมองมันด้วยสายตาคมปลาบ มันคือขลุ่ยเรียกวิญญาณของนิกายเหยียนลั่วจริง ๆ ด้วยดูเหมือนว่าคังชุนเต๋อจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับกุนซือในเมื่อเขาหาตัวกุนซือไม่พบ ก็คงต้องเริ่มจากคังชุนเต๋อคนนี้“ท่านผู้นำตระกูล อย่าให้เขาเป่าขลุ่ยไม้ไผ่นั่นเด็ดขาดนะคะ!”อังชิงเป่ยอิงได้เห็นการต่อสู้ของคังชุนเต๋อมาก่อน เธอจึงรีบเอ่ยเตือนฉินเฉา“วางใจได้ ถ้าเขาอยากเป่ามากนัก ก็ปล่อยให้เขาเป่าไปเถอะ”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่ใส่ใจในเวลานี้ เสียงของขลุ่ยได้ดังขึ้นแล้วร่างกายของราช
