ันย์ภูตสั่นเทา และหันไปจ้องมองคังชุนเต๋อที่กำลังเป่าขลุ่ยไม้ไผ่คังชุนเต๋อรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก ตราบใดที่ใช้วิชานี้ เขาก็จะไม่พ่ายแพ้ให้กับใครอีกราชันย์ภูตค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคังชุนเต๋ออย่างช้า ๆ“แย่แล้ว จบสิ้นแล้ว…..”อันชิงเป่ยอิงหน้าซีดเผือด พร้อมทั้งขมวดคิ้วมุ่น“ฮ่า ๆ ๆ!”เมื่อคิดว่าตัวเองเอาชนะราชันย์ภูตได้แล้ว คังชุนเต๋อก็ได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา“อีกเดี๋ยวแกก็จะต้องตาย แล้วพอแกตายไป ราชันย์ภูตก็จะต้องตกเป็นของฉัน กลายเป็นของคังชุนเต๋อคนนี้! ถ้ามีเขาอยู่ด้วย องเมียวจิในประเทศญี่ปุ่นก็จะกลายเป็นโลกของฉัน!”ใบหน้าของคังชุนเต๋อปรากฎรอยยิ้มกว้างออกมา“ฉันจะฆ่าแกให้ตาย แล้วกำราบตระกูลอันชิงลงซะก่อน จากนั้นก็ค่อย ๆ ไปกำราบตระกูลจักรพรรดิและตระกูลอ้าวกาน ทำให้ประเทศญี่ปุ่นกลายเป็นโลกของคังชุนเต๋อคนนี้ และหลังจากนั้นฉันก็จะกลายเป็นจักรพรรดิของประเทศญี่ปุ่นยังไงล่ะ!”“แกกำลังฝันเฟื่องอะไรอยู่?”ฉินเฉาหัวเราะเยาะออกมา เสียงหัวเราะนั้นราวกับน˺าเย็นที่สาดเข้าใส่ร่างของคังชุนเต๋อ“กะ แกพูดอะไรของแก…..”“แกก็ดูเอาเองสิ”ฉินเฉาเอื้อมมือชี้ไปยังราชันย์ภูตคังชุนเต๋อจึงหันหน้าไปมองราชันย์ภูตบ้างแต่ราชันย์ภูตที่ควรจะกลายเป็นลูกน้องของเขา กลับยกดาบในมือขึ้นมา“อะไรกัน!”เขาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างยิ่งเพราะราชันย์ภูตตนนั้นกำลังหันดาบในมือเข้าใส่เขาฉับ!แสงสีดำเปล่งประกายวาบ คังชุนเต๋อรู้สึกเย
