็นวาบที่แขนข้างขวาของตัวเองจากนั้นความเจ็บปวดอย่างมหาศาลก็แล่นผ่านเข้ามาแขนที่ขาดไปข้างหนึ่งได้กระเด็นขึ้นไปบนอากาศพร้อม ๆ กับเลือด ได้ปรากฏอยู่ในครรลองสายตาของเขา“อ๊ากกก!”เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาแขนของเขานั่นมันแขนของเขาแขนของเขาถูกฟันขาดไปแล้ว!“ราชันย์ภูต ราชันย์ภูตของฉัน….. แขนของฉัน……”เขายังคงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่มีอะไรที่จะเจ็บปวดไปกว่าการเห็นแขนของตัวเองร่วงไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้“แกคิดว่าเขาเป็นแค่อาวุธจริง ๆ เหรอ?”ฉินเฉามองคังชุนเต๋อที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านล่าง แล้วกล่าวเยาะเย้ย“เขาไม่ใช่อาวุธ เขามีชีวิตและมีความรู้สึก แกทำเหมือนว่าเขาเป็นคนโง่ เขาก็เลยตัดแขนของแก ทำให้แกลิ้มรสความเจ็บปวดของการถูกคนที่เชื่อใจทำร้ายยังไงล่ะ”“ไม่นะ แขนของฉัน แขนของฉัน…..”คังชุนเต๋อตัวสั่นไปทั้งร่าง เขากลั้นปัสสาวะไม่อยู่ จนปัสสาวะราดใส่กางเกงของตัวเองแขนของเขาขาดไปแล้ว มันเชื่อมต่อกลับไปไม่ได้อีกต่อไปเขาต้องการแขนของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นจักรพรรดิก็ไม่เป็นไรขอเพียงแค่มีแขนอยู่เท่านั้น“แกเจ็บปวดเพราะสูญเสียแขนของตัวเองไป องเมียวจิเหล่านั้นก็สูญเสียชิกิงามิที่ตัวเองไว้ใจมากที่สุดเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าวกับคังชุนเต๋อทีละคำ “นี่ก็เหมือนกับการพรากชีวิตของพวกเขาไปครึ่งหนึ่ง แล้วฉันจะเก็บคนสารเลวอย่างแกเอาไว้ได้ยังไง?”สิ้นเสียง ราชันย์ภูตก็ยกดาบสีดำขึ้นม
