สามารถฟื้นตัวได้แต่ทว่าคังชุนเต๋อกลับใช้เท้าเตะมันออกไปให้พ้นทางด้วยความรังเกียจ“ขยะอย่างแก รีบ ๆ ตายไปซะ!”“หงิง…..”สุนัขจิ้งจอกสีดำครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด“ฮึ่มมม!”ในขณะนั้นเอง ร่างอันใหญ่โตของอีกาเทนกุก็พลันเคลื่อนไหว มันยื่นแขนขนาดยักษ์ไปคว้าร่างของสุนัขจิ้งจอกสีดำที่ตัวเล็กกว่ามันไม่รู้กี่เท่าขึ้นมาจากนั้นแขนทั้งสองข้างก็ออกแรงฉีกทึ้งร่างของสุนัขจิ้งจอกตัวนั้นทันที“อ๊า!”องเมียวจิทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันหลับตาลงน่ากลัวเหลือเกินถึงกับฆ่าชิกิงามิตนก่อนของตัวเองเชียวเหรอ?“กะ แกไม่สมควรที่จะเป็นองเมียวจิ!”อันชิงเป่ยอิงเดือดดาลเป็นอย่างมาก เธอตวาดออกมาอย่างห้ามไม่ได้“ฮี่ ๆ แต่ในสายตาของฉัน คนที่ไม่สมควรที่จะเป็นองเมียวจิ มันก็คือพวกเธอต่างหาก”คังชุนเต๋อยังคงหัวเราะออกมา “ประวัติศาสตร์ในโลกใบนี้ถูกเขียนขึ้นมาโดยผู้ชนะ ส่วนพวกเธอเป็นแค่คนที่พ่ายแพ้อย่างน่าสงสารเท่านั้น ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสพวกเธอทุกคน ออกไปจากโรงฝึกคาวากูชิและออกไปจากโตเกียวซะ แล้วคังชุนเต๋อคนนี้จะยอมแสดงความเมตตา ไว้ชีวิตของพวกเธอ…..”“หุบปากไปซะ!”อันชิงเป่ยเสวี่ยโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ร่างกายของเธอพลันเย็นยะเยือกขึ้นมา และคิดอยากจะต่อสู้กับคังชุนเต๋อให้ตายกันไปข้างหนึ่ง“ฉันจะฆ่าแก แล้วเอาอีกาเทนกุของฉันกลับมา!”“รนหาที่ตายจริง ๆ”อันชิงเป่ยเสวี่ยขยับมือวาดอักขระแล้วพุ่งเข้าไป แต่คังชุนเต๋อกลับหัวเราะเยาะ และควบคุม
