วาดกลัวพวกเธอเห็นคังชุนเต๋อยกขลุ่ยที่ถืออยู่ในมือขึ้นมาเป่าจากนั้นร่างอันใหญ่โตของอีกาเทนกุที่กำลังยืนอยู่ ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงในขณะนั้น อันชิงเป่ยเสวี่ยรู้สึกได้ว่า เธอกำลังค่อย ๆ สูญเสียความสามารถในการควบคุมอีกาเทนกุไปอย่างช้า ๆ“อีกาเทนกุ นายเป็นอะไรไป!”อันชิงเป่ยเสวี่ยตะโกนออกมาซ˺าแล้วซ˺าเล่าด้วยความตกตะลึงอีกาเทนกุที่เคยเชื่อฟังมาโดยตลอดกลับสูญเสียการควบคุมไปเสียแล้วมันยืนนิ่ง พร้อมกับคำรามออกมาในที่สุดทั่วร่างกายของมันก็กลายเป็นสีดำไปเล็กน้อย ท่าทีของมันพลังนิ่งสงบลง จนในที่สุดก็ยืนนิ่งไม่ไหวติง จนดูเหมือนกับเทพปีศาจร่างยักษ์“อีกาเทนกุ…..”อันชิงเป่ยเสวี่ยรู้สึกเจ็บปวดมากนี่คือความรู้สึกในยามที่สูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดไปชิกิงามินั้นคอยอยู่เคียงข้างองเมียวจิของตัวเองมาตั้งแต่ในวัยเด็กอีกาเทนกุก็เช่นกัน มันคอยติดตามอันชิงเป่ยเสวี่ยมาตั้งแต่เธอยังเด็ก อีกทั้งยังสนิทสนมกันมากกว่าใคร ๆแต่ว่าตอนนี้ มันกลับถูกช่วงชิงไปแล้ว…..“ฮี่ ๆ ๆ …..”คังชุนเต๋อหัวเราะออกมาอีกครั้ง “ฉันสัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งของอีกาเทนกุได้เลย… ช่างทรงพลังจริง ๆ มันควรจะเป็นของฉันเท่านั้น”เขายังคงหัวเราะออกมาด้วยเสียงแปลก ๆ เสียงหัวเราะของเขานั้นดังก้องขึ้นเรื่อย ๆในขณะนั้น สุนัขจิ้งจอกสีดำค่อย ๆ คลานเข้าไปหาเจ้าของของมันอย่างน่าเวทนามันกำลังรอคอยให้เจ้าของของมัน เก็บมันกลับเข้าไปในเขตแดนวิญญาณ มันจึงจะ
