“ควรจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ”นักพรตอีกคนเห็นด้วย “ถึงยังไงสำนักไท่ยีของพวกเราก็เป็นหนึ่งในแปดสำนักบรรพกาล และยังเป็นสำนักที่มีเกียรติสำนักหนึ่ง หากสำนักอื่นรู้เข้าว่าสำนักของพวกเรามีคนทรยศ พวกเราได้ถูกหัวเราะเยาะเอาแน่”“ใช่แล้วล่ะ ต้องจัดการเรื่องคนทรยศให้ได้!”นักพรตหลายคนพากันพูดคุยถึงเรื่องนี้แต่เจียงเฉินที่กำลังฟังพวกเขาพูดคุยกันอยู่ข้าง ๆ นั้นโกรธจนตัวสั่นคนพวกนี้รู้จักเพียงแค่หน้าตาของสำนัก แต่ไม่ได้สนใจชีวิตศิษย์ของเขาเลยเหรอ?น่ารังเกียจ สมควรตายไปซะให้หมดจริง ๆ!“ศิษย์น้องเจียงเฉิน ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าสั่งสอนศิษย์ยังไง ถึงปล่อยให้มีคนทรยศอยู่ในบ้านของตัวเองแบบนี้”นักพรตคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้แต่คำถามนี้ทำให้เจียงเฉินไม่อาจเก็บซ่อนความโกรธเอาไว้ได้อีกต่อไป“เป็นคำถามที่ดี ดีจริง ๆ”เขาพยายามระงับอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ แล้วกล่าวออกมา“ในเมื่อพวกท่านถามแบบนี้ ข้าเองก็อยากจะถามพวกท่านเหมือนกัน”เขาชี้หน้านักพรตเหล่านี้เรียงคน แล้วกล่าวออกมาเสียงดังลั่น“แล้วพวกท่านล่ะ นอกเหนือจากนั่งอยู่ที่นี่ไปวัน ๆ แล้ว พวกท่านเคยทำอะไรเพื่อสำนักสักครั้งหนึ่งบ้าง? สิ่งที่พวกท่านกิน พวกท่านใช้ หรือแม้แต่วัตถุดิบที่พวกท่านใช้ในการสกัดกลั่น ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เจียงเฉินพยายามมาอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อสำนักทั้งนั้น ได้ผลประโยชน์ไปแท้ ๆแต่ตอนนี้ช่างดีเหลือเกิน พอมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับศิษย์ของ
