ิงได้แล้ว”“นั่นเป็นความจริง ในอดีตข้าเองก็เคยปรารถนาที่จะได้ครอบครองเมืองไท่กู่แห่งนี้มาอย่างยาวนาน”หลัวเต๋อถอนหายใจด้วยแรงอารมณ์ “ถึงยังไงเมืองไท่กู่แห่งนี้ ก็เป็นสถานที่ที่ผู้ฝึกตนในใต้หล้าต่างมารวมตัวกัน หากควบคุมที่นี่ได้ มันก็เท่ากับว่าได้ควบคุมชีพจรเศรษฐกิจในโลกของผู้ฝึกตน น่าเสียดายที่ในตอนนั้นแปดสำนักใหญ่ยังแข็งแกร่งมาก อีกทั้งหกนิกายในเส้นทางปีศาจก็ยังจับตามองนิกายหลัวซาของพวกเรา ข้าจึงกลัวที่จะมาครอบครองที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างต่างก็ไม่เอื้ออำนวยไปซะหมด แต่ข้าไม่คิดเลยว่าผู้สืบทอดของข้าจะมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้”“ทุกวันนี้ จุกตายคือกล้าหาญ หิวตายคือขี้ขลาด”ฉินเฉากล่าวสรุปสั้น ๆ“เป็นคำพูดที่ไม่เลวทีเดียว”หลัวเต๋อไตร่ตรองตามไปด้วย“พี่สาวซู เริ่มใช้หินมายาได้เลยค่ะ”เสี่ยวไป๋เห็นว่าจวนจะได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว จึงกล่าวออกมา“อืม”ซูเฟยพยักหน้า แล้วหยิบหินมายาขึ้นมาร่ายวิชาลงไปบนหินก้อนนั้นทันใดนั้นหินก็พลันเปล่งแสงสีม่วงออกมาจากนั้นหินก็ลอยขึ้นมา แล้วจมหายลงไปในพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของซูเฟยและแล้วพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนเสาหินสองต้นผุดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างช้า ๆ พร้อมกับก่อตัวขึ้นเป็นประตูทางเข้า“เอาล่ะ สร้างดินแดนมายาขึ้นมาแล้ว”ซูเฟยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเธอได้ทุ่มเทพลังมหาศาลลงไปในหินก้อนนี้เคราะห์ดีที่ยังมีพลังเทพปะปนอยู่ภายในร่างกาย ไม่อย่างนั้นด้วยพื้นฐานการฝึกตนขั้นเนื้อเซีย
