การออกไปทำภารกิจในคราวนี้จะไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากการเดินเล่นในสวนแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะกลายเป็นการลาจากตลอดกาล“สมควรตาย! ใคร ใครเป็นคนฆ่าศิษย์เอกของข้า!”แววตาของเจียงเฉินคุกรุ่นไปด้วยประกายแห่งความโกรธ ราวกับจะสามารถปลดปล่อยเปลวไฟออกมาเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบคาบได้“ฉินเฉา ประมุขของนิกายหลัวซาค่ะ!”ซูหรุ่ยกล่าวออกมาด้วยความเกลียดชัง “คนอย่างเขา ต่อหน้าอีกอย่าง ลับหลังอีกอย่าง ต่อหน้าทำเป็นบอกว่าจะปล่อยพวกเราไป แต่ลับหลังกลับถือมีดมาแทง ศิษย์พี่จึงต้องระเบิดวิญญาณแรกก่อตั้งของตัวเองอย่างไม่มีทางเลือก เพื่อที่จะปกป้องข้าและทำให้ข้าหลบหนีออกมาได้…..”“ว่าไงนะ!”เจียงเฉินที่ได้ยินดังนั้นตัวสั่นสะท้านทันที“ฉินเฉา ประมุขนิกายหลัวซางั้นเหรอ? นิกายหลัวซากระจอก ๆจะมีความสามารถอันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง? พวกมันส่งกองกำลังมาทั้งหมดเท่าไหร่ พวกเจ้าทั้งสองคนถึงได้เพลี่ยงพล˺ากลับมาแบบนี้?”“คะ แค่คนเดียวค่ะ…..”สีหน้าของซูหรุ่ยดูตื่นตระหนกขึ้นมา“ว่าไงนะ? คนเดียวเนี่ยนะ?”เจียงเฉินตกตะลึงอีกครั้ง “เจ้าไม่ได้มองผิดไปแน่นะ?”“ไม่ค่ะ… มีเพียงแค่ฉินเฉาคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้ลงมือ ทั้งข้าศิษย์พี่… และจางเจ๋อหยางจากสำนักปีกเทวะ ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับเขา…..”“จะเป็นไปได้ยังไง? พวกเจ้า พวกเจ้าเป็นศิษย์ชั้นยอดของสำนักไท่ยีนะ!”เจียงเฉินประหลาดใจมาก แต่แล้วมันก็กลายเป็นความตกตะลึงและความโกรธแทน “ลำพังแค่เขาคนเดียวจะเ
