องของเขาไปแล้ว เขาจะปล่อยให้คนอื่นมาตะโกนใส่หน้าแบบนี้ได้ยังไง?“จำเอาไว้ให้ดีว่าที่พวกนายมีชีวิตอยู่ก็เพราะเซียวพ่าน ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกนายอีกต่อไปแล้ว ฉันจะให้เวลาพวกนาย 1 ก้านธูป ออกไปจากเมืองไท่กู่ซะ ไม่อย่างนั้นอย่ามากล่าวโทษกันว่าฉันไร้ความปรานี”“เจ้า!”หวังจุนตั้งท่าจะโต้เถียงกับฉินเฉา แต่ซูหรุ่ยกลับคว้าตัวเขาเอาไว้“ศิษย์พี่ พวกเรากลับไปพูดคุยกันอีกทีดีกว่า…..”“เหอะ!”หวังจุนรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินเฉา แต่เขาก็ยังคงตัดใจไม่ลงเมื่อซูหรุ่ยรั้งตัวเขาเอาไว้ เขาก็จะไม่เข้าไปยุ่งกับอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน“ยังพอมีเวลาอยู่ ความแค้นในครั้งนี้ ข้าจะต้องกลับมาสะสางมันอย่างแน่นอน เซียวพ่าน จงรอวันที่ข้าจะกลับมากวาดล้างสิ่งอัปมงคลในสำนักเสียเถอะ”หลังจากนั้น เขาก็ท่องกระบี่บินจากไป พร้อมกับซูหรุ่ยที่ขี่สิงโตสีฟ้าไปทันที“ท่านจะปล่อยพวกเขาไปจริง ๆ เหรอครับ?”ตู้จินเผิงจ้องมองทั้งสองคนที่บินหนีไป แล้วเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ท่านประมุข ปล่อยให้พวกเขาหนีไปเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าจะทำให้เกิดปัญหาตามมาอย่างไม่รู้จบงั้นเหรอ?”“ช่างเถอะ เซียวพ่านไม่ต้องการให้พวกเขาตาย ฉันก็เลยต้องปล่อยพวกเขาไป”ฉินเฉากล่าวออกมา“ลูกพี่ ข้าขอขอบคุณลูกพี่จริง ๆ ……”เซียวพ่านไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้จะทำให้เกิดปัญหาตามมามากมายแค่ไหนแต่ฉินเฉาต้องเป็นผู้แบกรับภาระนั้นเอาไว้ เพราะเขาเป็นลูกพี่ของเขา“แค่ก ๆ ….
