งพื้นฐานการฝึกตนของเจ้าไปเลยสิ”ซูหรุ่ยทนไม่ได้ เธอจึงรั้งศิษย์น้องของตัวเองเอาไว้“มันจะมากเกินไปแล้ว”ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่น แล้วกล่าวว่า “ถ้าหากเขาไม่มีพื้นฐานการฝึกตน เขาก็ต้องตายน่ะสิ เมื่อกี้นี้พวกนายทวงบุญคุณเขาไปแล้ว ตอนนี้ยังต้องการเอาชีวิตเขาอีกเหรอ?”“เหอะ จุดจบของผู้ที่ทรยศต่อสำนักไท่ยีมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือความตาย”หวังจุนกล่าวออกมาอย่างชั่วร้าย“ศิษย์พี่… พวกเราไม่มีมิตรภาพใด ๆ ต่อกันเลยเหรอ?”เซียวพ่านเสียใจมาก“มิตรภาพงั้นเหรอ? พวกเรามีเพียงแค่มิตรภาพระหว่างศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันเท่านั้น”หวังจุนกล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงเย็นชา “แต่ตอนนี้เจ้าเป็นคนตัดขาดมิตรภาพนั้นด้วยตัวเอง เจ้าอย่าได้มาถามหามันกับข้าอีกเลย วันนี้ข้าจะกวาดล้างสิ่งอัปมงคลในสำนักให้สิ้นซากอย่างแน่นอน”“ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกัน เมื่อฉันอยู่ที่นี่ จะมีใครกล้ามาแตะต้องเขาอีก”ฉินเฉาขยับมายืนบังร่างของเซียวพ่าน “เห็นแก่หน้าของเซียวพ่านฉันจะไม่ฆ่าพวกนาย แต่อย่าได้มาท้าทายความอดทนของฉันอีก”“ดีจริง ๆ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีคนให้ท้ายแล้วสินะ”หวังจุนหยักหน้า แล้วกัดฟันกล่าวออกมา “ดี ดีมาก ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าจะมีความกล้าหาญ ถึงขั้นกล้ามาพูดจาแบบนี้กับข้า”“ศิษย์พี่ ข้า…..”“หุบปากไปซะ! ข้าไม่ใช่ศิษย์พี่ของเจ้าอีกต่อไปแล้ว!”หวังจุนกล่าวออกมาด้วยความโกรธ“พอได้แล้ว!”ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่น ถึงอย่างไรตอนนี้เซียวพ่านก็กลายเป็นลูกน้
