ารับคำ“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิง ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย”เซียวพ่านจ้องมองฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคน แล้วกล่าวว่า “เซียวพ่านผู้นี้อยู่ภายใต้การดูแลของพวกท่านมาหลายพันปี แต่ตอนนี้ข้าต้องการที่จะใช้ชีวิตตามเส้นทางของตัวเองแล้ว”“หุบปาก ไอ้คนทรยศ เจ้าลืมบุญคุณที่สำนักไท่ยีเลี้ยงดูเจ้ามาไปหมดแล้วสินะ!”หวังจุนกระอักเลือดออกมา เขาแทบทนรอไม่ไหวที่จะใช้กระบี่ผ่าร่างของชายที่อยู่ตรงหน้า“ข้าไม่มีทางลืมเรื่องนั้นอย่างแน่นอน!”เซียวพ่านพยักหน้า “ดังนั้นข้าจะไม่ลงมือทำร้ายคนในสำนักอย่างเด็ดขาด และถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ใบนี้ รวมไปถึงอาร์ติแฟคที่อยู่ข้างในทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าใช้เวลาสกัดกลั่นขึ้นมานับหลายปี ตอนนี้ข้าจะมอบมันให้กับสำนัก ส่วนข้าจะจากไปโดยที่ไม่เอาสิ่งใดติดตัวไปด้วย”หลังจากที่พูดเช่นนั้น เซียวพ่านก็ปลดถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ออกมาจากเอว แล้วโยนให้กับอีกฝ่ายฉินเฉารู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง เซียวพ่านคนนี้จะเป็นคนที่ซื่อตรงมากเกินไปแล้วถึงแม้ว่าจะไม่ให้สิ่งของใด ๆ เลยสักชิ้น แต่เมื่อมีเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาจะกล้าทำอะไรนายได้ยังไง?“เหอะ!”หวังจุนยื่นมือไปคว้าถุงสมบัติทรัพย์อนันต์ พร้อมทั้งตะคอกใส่เซียวพ่าน “เจ้าคิดว่าถ้าให้มันกับพวกเรา แล้วเจ้าจะออกไปจากสำนักแบบตัวเปล่าได้แล้วงั้นเหรอ? ระดับพื้นฐานการฝึกตนของเจ้ามันมาจากไหนกันล่ะ!”“ข้า…..”เซียวพ่านนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง“ถ้าหากมีความสามารถมากนัก เจ้าก็ละทิ้
