เซียวพ่านกล่าวอ้อนวอนออกมาอย่างอดไม่ได้“เจ้า!”จู่ ๆ ซูหรุ่ยก็ตัวสั่นเทิ้มอย่างกะทันหันถึงแม้ว่าเสียง รูปลักษณ์ และกลิ่นอายของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนแปลงไปสักแค่ไหนแต่น˺าเสียงแบบนี้ไม่มีทางเป็นอื่นอย่างแน่นอน“เจ้าคือศิษย์น้อง!”“ว่าไงนะ!”หวังจุนก็ตาโตเช่นกัน “ศิษย์น้อง เจ้าแน่ใจเหรอว่าเจ้าไม่ได้มองผิดไป?”“แน่นอน ข้ารู้จักเขามาหลายพันปี ข้าจะมองผิดไปได้ยังไง”สัมผัสที่หกของผู้หญิงช่างน่ากลัวจริง ๆการปลอมตัวของเซียวพ่านถูกซูหรุ่ยมองทะลุปรุโปร่งจนหมดแล้ว“ศิษย์น้อง ถอดหน้ากากลวงสวรรค์ของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ ข้ารู้ว่าเจ้ามีของสิ่งนั้นอยู่”“ขะ ข้า…..”เซียวพ่านตัวสั่นเทิ้ม“ศิษย์น้อง!”ซูหรุ่ยตวาดออกมาเสียงดัง “ถ้าหากว่าเจ้ายังไม่ยอมรับ งั้นต่อไปก็อย่ามานับว่าพวกข้าเป็นศิษย์พี่อีก”“ก็ได้…..”เซียวพ่านรู้ตัวว่าเขาไม่อาจหลบซ่อนได้อีกต่อไป เขาจึงจำเป็นต้องวาดมือผ่านใบหน้าของตัวเองรูปลักษณ์ที่แท้จริงจึงถูกเผยออกมา“เจ้า? เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!”หวังจุนตัวสั่นไปทั้งร่าง แล้วชี้หน้าด่าเซียวพ่านด้วยความโกรธเคือง “ข้า ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทรยศต่อสำนักไท่ยีจริง ๆ”“ศิษย์พี่… ข้า…..”“หุบปาก ข้าไม่ใช่ศิษย์พี่ของเจ้า!”“ขะ ข้า…..”เซียวพ่านดูเศร้าหมองเป็นอย่างมาก“ไม่เป็นไรหรอก”ฉินเฉาตบบ่าของเขา “นายมีชีวิตอยู่เพื่อสำนักไท่ยีมาครึ่งชีวิตแล้วอีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ นายมีชีวิตอยู่เพื่อตัวนายเองเถอะ”“อืม…..”เซียวพ่านพยักหน้
