ซูหรุ่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมาตั้งแต่ต้นทำไมชายวัยกลางคนคนนั้น ถึงได้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยขนาดนี้?มันเป็นความคุ้นเคยราวกับพวกเราเคยอยู่ด้วยกันตลอดเวลา“เจ้าเป็นใคร?”เธอชี้ไปยังเซียวพ่าน แล้วเอ่ยถามออกมา“เผยร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”หวังจุนที่อยู่ข้าง ๆ ปลดปล่อยปราณกระบี่ของตัวเองใส่เซียวพ่านทันทีเซียวพ่านผงะ หากปราณกระบี่นี้โจมตีใส่เขาจะต้องแย่อย่างแน่นอนแต่ถ้าหากเขาเปิดเผยวิชาเพื่อตอบโต้กลับไป อีกฝ่ายจะต้องรู้ว่าเขาเป็นศิษย์ของสำนักไท่ยีเป็นแน่แต่ในเวลานี้ มีมือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปสลายปราณกระบี่นั้นเสียก่อนเป็นฉินเฉานั่นเอง“หึ ๆ มีฉันอยู่ทั้งคน จะไม่มีใครมาแตะต้องนายได้ทั้งนั้น”เขากล่าว พร้อมกับยิ้มให้เซียวพ่าน “ถอยออกไปก่อน ตอนนี้มันคือการต่อสู้ของฉัน”“อืม…..”เซียวพ่านพยักหน้า แล้วก้าวถอยหลังออกไป เขาต้องการที่จะออกไปจากสนามต่อสู้แห่งนี้อย่างเงียบ ๆ“ปกป้องท่านประมุข!”ตู้จินเผิงต้องการที่จะแสดงความจงรักภักดีของตัวเอง เขากับผู้พิทักษ์ในชุดขาวคนอื่น ๆ กำลังตั้งท่าที่จะโรมรันเข้าหาอีกฝ่าย“พวกนายแค่มองดูอยู่เฉย ๆ ก็พอ ไม่ต้องเข้ามาที่นี่”แต่ทว่าฉินเฉากลับโบกมือ “คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในระดับที่พวกนายจะสามารถเผชิญหน้าได้”ฝ่ายตรงข้ามล้วนอยู่ในขั้นเนื้อเซียนกันหมด ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังครอบครองพลังเซียน“ฉินเฉา เจ้าได้ยึดครองเมืองไท่กู่และสร้างความชิงชังให้กับสำนักไท่ยีไปแล้ว
