ยมพร้อมที่จะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเพื่อหลบหลีกค่ายกลกระบี่ แล้วฆ่าหวังจุนด้วยการโจมตีในครั้งเดียว“เจ้าดีแต่พูดจาโอ้อวด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเทพมารดี ๆ เลยสินะ”หวังจุนส่ายหน้า ราวกับไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา“มีเพียงแค่ความเร็วเท่านั้น แต่ไม่มีแม้กระทั่งธาตุทั้งห้าเช่นนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้ยังไง?”“งั้นเจ้าคอยดูก็แล้วกัน ว่าข้าจะฆ่าเจ้าได้ยังไง!”เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น จางเจ๋อหยางได้แยกร่างออกมามากกว่าสิบร่าง แล้วล้อมรอบหวังจุนเอาไว้ พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างโหดเหี้ยม“เป็นวิชาแยกร่างที่ดีทีเดียว แต่น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงแค่ฟองสบู่เท่านั้น”หวังจุนส่ายหน้าอีกครั้ง แล้วขยับมือร่ายวิชาเพื่อเปลี่ยนแปลงรูปแบบการโจมตีในขณะนั้นเอง ปราณกระบี่ที่รวมตัวกันอยู่ก็ได้แผ่กระจายออกไปรอบทิศทางร่างทั้งหมดของจางเจ๋อหยางถูกปราณกระบี่เหล่านั้นทำลายไปจนหมดสิ้น“หลงกลเข้าแล้ว!”ร่างของจางเจ๋อหยางปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งข้างกายหวังจุน ในขณะเดียวกันกรงเล็บข้างหนึ่งของเขาก็จ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย“เปล่าประโยชน์”หวังจุนโบกมือ ส่งปราณกระบี่พุ่งเข้าไปฉีกทึ้งร่างของจางเจ๋อหยางทันทีแต่ร่างนั้นกลับเป็นเพียงแค่เงาเท่านั้น“ตายซะเถอะ!”ร่างที่แท้จริงของจางเจ๋อหยางปรากฏตัวใต้ร่างของหวังจุน มือทั้งสองข้างของเขาขยับไปมาร่ายวิชา และจ้องมองหวังจุนด้วยแววตาแห่งชัยชนะ“จิตเทพมาร เสียงสังหาร!”จากนั้นเงาของเขาก็พุ่งออกมาจ
