้นในเมืองไท่กู่ซะเองล่ะ?“ดีจริง ๆ ที่แท้เจ้าก็คือฉินเฉา ประมุขนิกายหลัวซานี่เอง!”หวังจุนและซูหรุ่ยต่างตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง แต่ซูหรุ่ยนั้นเป็นคนหัวไว เธอจึงเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ในทันที“เจ้ารู้อยู่แล้วใช่มั้ย ว่าพวกเราสองคนสะกดรอยตามเจ้ามา เจ้าถึงได้จงใจสร้างความขัดแย้งให้กับพวกเราและสำนักปีกเทวะ?”“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกต้อง”ฉินเฉาโบกมือแล้วกล่าวออกมา “เป็นพวกนายที่โลภมาก อยากได้ของของฉันเอง แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันล่ะ?”“ไอ้เด็กเวร!”จางเจ๋อหยางตวาดออกมาด้วยความโกรธแค้น “เจ้ากล้ามาล้อเล่นกับข้า ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายซะ! หวังจุน เจ้าปล่อยข้าเร็ว พวกเรามาร่วมมือกันฆ่ามันเสียก่อน จากนั้นค่อยมาสะสางเรื่องของเจ้ากับข้าอีกที”“อืม”ท้ายที่สุดแล้วแปดสำนักบรรพกาลก็กำลังถูกคนรุ่นหลังปั่นหัวอย่างไม่ทันคาดคิดสีหน้าของหวังจุนบิดเบี้ยวไปอย่างไม่น่ามองเช่นกัน เขาโบกมือเพื่อสลายกรงปราณกระบี่ และปล่อยตัวจางเจ๋อหยางออกมาแต่สายตาของซูหรุ่ยกลับจับจ้องไปยังร่างของเซียวพ่านที่อยู่ใกล้ๆ“แล้วเจ้าล่ะ เจ้าเป็นใครกันแน่?”“ขะ ข้าแค่ผ่านมาซื้อซีอิ๊วเท่านั้น……”เซียวพ่านโบกมือครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วกล่าววลีสมัยใหม่ที่เขาเห็นอยู่บนโทรศัพท์มือถือเมื่อสองวันที่ผ่านมา
