งตะโกนดังลั่นที่บอกให้เขาหยุดฝีเท้าดีมาก ในที่สุดก็ปรากฏตัวออกมาสักทีเซียวพ่านก็เงยหน้าขึ้นเช่นเดียวกัน พร้อมกับหันไปมองร่างของชายที่สวมเสื้อคลุมสีทองคนหนึ่ง ซึ่งกำลังกระโดดลงมาจากหลังคาที่อยู่ใกล้ ๆ กันรูปลักษณ์และบุคลิกของชายคนนั้นดูหล่อเหลาและสง่างามเป็นอย่างมากเพียงแค่บนหน้าผากมีร่องรอยของความไม่สบอารมณ์แม้เพียงเล็กน้อย มันก็สามารถทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาได้แล้ว“นายเป็นใคร?”ฉินเฉาแสร้งทำเป็นเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสับสน“พวกเจ้าขโมยของของข้าไป แล้วยังมาถามว่าข้าเป็นใครอีกงั้นเหรอ?”จางเจ๋อหยางกล่าวเย้ยหยันออกมา“พวกเราไปขโมยของของนาย?”ฉินเฉายังคงแสร้งโง่ต่อไป พร้อมกับหันไปผลักเซียวพ่านที่อยู่ใกล้ๆ “นายไปขโมยของของคนอื่นมางั้นเหรอ?”“ขะ ข้าเปล่านะ!”เซียวพ่านดัดเสียงให้แหบห้าวแล้วกล่าวออกมา“เห็นหรือเปล่า พวกเรายังไม่ได้ไปขโมยของของใครเลย นายเสียสติไปแล้วหรือไง?”ฉินเฉาหันหน้าไปถาม“บัดซบ เจ้าอย่ามาแกล้งโง่ไปหน่อยเลย!”จางเจ๋อหยางกล่าวต่อว่า “เจ้าซื้อกรงเล็บบันดาลโชคของข้าไปในโรงประมูลไงเล่า!”“กรงเล็บบันดาลโชคเป็นของนายงั้นเหรอ? ที่แท้นายก็เป็นคนสร้างกรงเล็บนี้ขึ้นมานี่เอง โอ้ ยินดีที่ได้พบนะ!”ฉินเฉาหัวเราะออกมาทันที “ไม่ต้องเกรงใจกันนักหรอก ฉันคิดว่ากรงเล็บของนายเป็นของที่ดีจริง ๆ วางใจได้เลย ฉันจะบอกให้ภรรยาน้อยของฉันใช้มันอย่างดีเลยล่ะ”“ไอ้เวรเอ๊ย!”จางเจ๋อหยางอยากจะอาเจียนออกมาเป
