็นเลือดเหลือเกิน “ข้าเป็นศิษย์ของสำนักปีกเทวะ ส่วนเจ้าก็เป็นคนซื้ออาร์ติแฟคของข้าไปยังไงล่ะ”“อ๋อ เป็นนายนี่เอง!”จู่ ๆ ฉินเฉาก็ทำท่าทางนึกขึ้นได้ขึ้นมาทันที“เรื่องนั้นยิ่งไม่ถูกต้องไปกันใหญ่ ในโรงประมูล คนที่ให้ราคาสูงที่สุดถึงจะได้มันไปไม่ใช่เหรอ? นายชอบอาร์ติแฟคชิ้นนั้น ฉันเองก็ชอบมันเหมือนกัน แต่พอนายมีเงินไม่พอ ก็จะมาขอให้ฉันแสดงความเมตตามอบให้นายงั้นเหรอ? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นขอทานหรือไง? ถ้าหากนายยอมรับว่าตัวเองเป็นขอทาน ฉันจะยอมมอบให้นายก็ได้”“เจ้าน่ะสิที่เป็นขอทาน!”จางเจ๋อหยางตวาดออกมาบิดาเป็นถึงศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของสำนักปีกเทวะเชียวนะ!“ฉันก็ไม่คิดว่าจะดีกว่าขอทานหรอก อย่างน้อยขอทานก็ยังรู้ว่าถ้าหากต้องการขอของของคนอื่น ก็ควรที่จะพูดจาสุภาพ แต่นายมันเป็นโจรชัด ๆ”“บัดซบ!”จางเจ๋อหยางโกรธจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง “ไอ้หนู ฝีปากของเจ้ามันช่างร้ายกาจเสียจริงนะ ข้าบอกแล้วไงว่าถึงเจ้าจะมีเงินซื้อ แต่ถ้าไม่มีชีวิตอยู่เพื่อใช้มัน มันก็เปล่าประโยชน์! เดิมทีข้าก็แค่จะมาดูว่าเจ้าจะมอบสมบัติให้ข้าได้หรือเปล่า เผื่อว่าข้าจะไว้ชีวิตให้เจ้าได้ แต่ว่าตอนนี้เจ้าจะต้องตายเท่านั้น!”สิ้นเสียง จางเจ๋อหยางก็กระโดดและกระแทกฝ่ามือเข้าใส่ฉินเฉาทันทีคนในสำนักปีกเทวะไม่ได้มีวิชาอาคมอะไรมากมายนักพลังงานแทบจะทั้งหมดของพวกเขาถูกใช้ในการฝึกฝนและเลี้ยงเทพมารให้เติบโตขึ้นวิชาอาคมทั้งหมดจึงมีไว้ใช้กับเ
