“จะ เจ้าใช้วิชาปีศาจแบบไหนกัน!”ถึงจะถูกอันธพาลรับจ้างของตัวเองล้อมเอาไว้และรู้สึกกลัวแทบตาย แต่หวงนั่วนั่วก็หาปากของตัวเองเจอมาเสมอ“หึ ๆ ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่ปล่อยให้พวกเขาตบแกเท่านั้น”ฉินเฉากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉันแค่เห็นว่าแกอยากโดนอัด ฉันก็เลยไปช่วยแก เพื่อไม่ให้ความต˹าช้าของแกกำเริบยังไงล่ะ”“สะ สมควรตาย เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นใคร โอ๊ย! หยุดตบข้าได้แล้ว!”อันธพาลรับจ้างตบหน้าเขาฉาดใหญ่อีกครั้ง ความเจ็บปวดทำให้ร่างของเขาสั่นเทิ้ม“รู้สิ ฉันรู้ว่าแกคือหวงนั่วนั่ว”ฉินเฉายิ้มออกมา “แล้วฉันก็รู้ว่าฉันกำลังอัดหวงนั่วนั่วอยู่ ไม่ได้เข้าใจผิดอย่างแน่นอน”“สมควรตาย เจ้า เจ้ารอก่อนเถอะ….. โอ๊ย…..”ใบหน้าของหวงนั่วนั่วถูกตบจนขึ้นสีแดงเถือก ถึงอยากจะหลบ แต่ก็หลบไปไหนไม่ได้ เขาจึงต้องถูกลูกน้องของตัวเองที่อยู่รอบ ๆ ตบหน้าต่อไปแบบนั้นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่นี่ได้ดึงดูดผู้พิทักษ์ในชุดขาวอย่างรวดเร็วผู้พิทักษ์ในชุดขาวหลายคนเข้ามารวมตัวกัน และเริ่มจัดการเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้น“พวกเจ้า หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ผู้พิทักษ์เหล่านี้แยกตัวอันธพาลรับจ้างออกมา จากนั้นเมื่อเห็นร่างของหวงนั่วนั่ว ซึ่งมีใบหน้าบวมฉึ่งกำลังทรุดตัวนั่งยอง ๆ อยู่ด้านใน เขาจึงเอ่ยถามออกมา“เกิดอะไรขึ้น ถูกคนของตัวเองทำร้ายงั้นเหรอ?”อาจกล่าวได้ว่าในเมืองไท่กู่แห่งนี้ ไม่มีใครที่ไม่รู้จักหวงนั่วนั่ว เขาเป็นที่รู้จักของทุก ๆ คนเมื่อ
