ในเมืองไท่กู่ยังคงมีชีวิตชีวาอยู่เช่นเคยในแต่ละวันมีผู้ฝึกตนหลั่งไหลเข้ามาที่นี่เป็นจำนวนมาก พวกเขามาเพื่อซื้อสิ่งต่าง ๆ ที่จำเป็นในการฝึกตน หรือไม่ก็ใช้ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจชั่วคราวคราวที่แล้วฉินเฉาได้เดินทางมายังเมืองไท่กู่แห่งนี้เพื่อที่จะพาตัวซูเฟยกลับไป ดังนั้นเขาจึงรีบร้อนและไม่มีเวลาพอที่จะดูสิ่งต่าง ๆ ในเมืองแต่ในคราวนี้เขาคิดที่จะใช้เวลาเดินดูที่นี่ก่อน ถึงอย่างไรในตอนนี้เมืองไท่กู่ก็กลายเป็นอาณาเขตของเขาไปแล้ว หากไม่ได้เดินดูให้ละเอียด เขาก็เกรงว่ามันจะไม่ยุติธรรมกับความพยายามอย่างหนักของซูเฟยและฮัวเหนียงข้างกายของฉินเฉานั้นติดตามมาด้วยเด็กหนุ่มคนหนึ่งในมือของเขากำลังถือโทรศัพท์มือถือไอโฟน พร้อมกับเลื่อนมันไปมา“ลูกพี่ โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ดูน่าสนุกกว่าโทรศัพท์มือถือที่เคยให้ข้าก่อนหน้านี้อีก”ในขณะที่เล่นไปสักพัก เซียวพ่านก็ตะโกนขึ้นมา“ก่อนหน้านี้ข้าเล่นได้แค่เกมเตตริสเท่านั้น แต่นี่มันดีจริง ๆ”เสียงเพลงของเกมฟรุ๊ต นินจาดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นเซียวพ่านรูดนิ้วบนหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างไม่เหน็ดเหนื่อยฉินเฉายังจำข่าวนี้ได้ มีชายคนหนึ่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือมาเป็นเวลานาน และในที่สุดข้อนิ้วมือของเขาก็เกิดความเสียหาย มันช่างน่ากลัวได้อย่างน่าประหลาดใจจริง ๆเซียวพ่านคงจะไม่ก้าวเข้าไปถึงขั้นนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงจะจบสิ้นแน่หากยอดฝีมือในการสกัดกลั่นของเ
