ะ! พวกเรามาปล้นคนรวยช่วยคนจน… เพี๊ยะ เพี๊ยะเพี๊ยะ! …..”ไม่รู้ว่าพวกเขาจะป่วยเป็นโรคชอบตบปากตัวเองหรือเปล่า แต่สิ่งที่อยู่ในมือของพวกเขานั้นเป็นของจริงผู้คนที่อยู่ในธนาคารรีบหมอบลงกับพื้น และไม่กล้าที่จะมีปากเสียง“เอาเงินทั้งหมดมาใส่ลงในกระเป๋าใบนี้ซะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! …..”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำโยนกระเป๋าหนังงูที่ว่างเปล่าสองใบให้กับผู้จัดการ “รีบ ๆ หน่อย เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าแก เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! …..”เมื่อผู้จัดการเห็นปากกระบอกปืนดำเมื่อม เขาก็ไม่กล้ารอช้า รีบนำเงินใส่ลงไปในกระเป๋าอย่างเชื่อฟังเงินเป็นของคนอื่น แต่ชีวิตนี้เป็นของเขา…..การสละชีวิตของตัวเองเพื่อเงินนั้นไม่คุ้มค่าหรอกอย่างไรก็ตาม ทำไมโจรพวกนั้นถึงได้ทำตัวแปลก ๆ? พวกเขาตบปากตัวเองทำไม?หรือว่ามันจะเป็นวิธีส่งรหัสลับให้กันและกัน?“โอ๊ย… เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! … ท่านป้าตัวน้อย… เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!…..”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำและคนอื่น ๆ ตบปากตัวเองจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ใบหน้าของพวกเขาชาวาบไปหมดแล้ว พวกเขาจึงจำเป็นที่จะต้องไปขอร้องฉินอิง“เลิกให้พวกเราตบปากเถอะครับ… เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! … ถ้าตบแบบนี้ต่อไป พวกเราคงจะต้องทิ้งชื่อเอาไว้ที่นี่แน่… เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!…..”“หนูไม่สนใจหรอก ใครใช้ให้พวกนายไปขโมยของล่ะ ถ้าหากขโมยของก็จะต้องถูกตีก้น!”ฉินอิงมุ่ยปาก แล้วกล่าวว่า “หนูฟังแม่เล็กของหนู หนูไม่ฟังพวก