ิดกลายเป็นเลือดและเศษเนื้อทันทีศพที่ไร้ศีรษะของพวกเขาทำให้ผู้คนต่างกรีดร้องและคุกเข่าลงกับพื้น“เจ้า เจ้าฆ่าพวกเขาทำไม!”เซียวพ่านจ้องมองฉินเฉาและพูดออกมาด้วยความโกรธ“พวกมันมาแตะต้องลูกสาวของฉัน ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่แน่นอนอยู่แล้ว”ฉินเฉาลดมือลง เสี่ยวเฮยก็กลับมาอยู่ที่เท้าของเขาเช่นกันเขายืนจ้องมองเซียวพ่าน พร้อมกับกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นนายนี่เองเป็นผู้ฝึกตนแท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้ไปช่วยพวกมันปล้นล่ะ?”“เหลวไหล ปล้นที่ไหนกัน? ข้ากำลังปล้นคนรวยช่วยคนจนอยู่ต่างหาก”เซียวพ่านพึมพำออกมา“ปล้นคนรวยช่วยคนจน? นี่นายไม่รู้จริง ๆ หรือว่าโง่เกินไปกันแน่เนี่ย?”ฉินเฉาหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ไปช่วยโจรปล้นอย่างไม่รู้ตัวแล้วยังคิดว่าตัวเองกำลังปล้นคนรวยช่วยคนจนอยู่อีก น่าสงสัยจริง ๆว่าสำนักของพวกนายเอาอะไรให้กิน ถึงได้สอนศิษย์อย่างนายให้ซื่อบื้อขนาดนี้ อาจารย์ของนายก็คงจะเป็นคนโง่ด้วยแน่ ๆ”“เจ้าห้ามมาดูถูกอาจารย์ของข้า!”เซียวพ่านโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ข้าเป็นศิษย์ของสำนักไท่ยี หนึ่งในแปดสำนักบรรพกาล ในเมื่อเจ้ากล้ามาดูถูกอาจารย์ของข้า หากเจ้าไม่ตาย เซียวพ่านผู้นี้ก็ไม่ยอมล้มเลิกอย่างแน่นอน!”สิ้นเสียง เขาก็วางฉินอิงลงกับพื้น แล้วกระดิกนิ้วท้าทายฉินเฉา“เข้ามาเลย ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของสำนักไท่ยีเอง”อีกฝ่ายเป็นคนของแปดสำนักบรรพกาลจริง ๆฉินเฉาพยักหน้า แล้วหันไปกล่าวกับฉินอิง “เส
