งช้า ๆข้างกายของเขามีลูกสุนัขสีดำ ซึ่งแลบลิ้นออกมาตลอดเวลา“หมอบลงเดี๋ยวนี้! เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!”ชายที่ใส่ห่วงบนจมูกยกปืนขึ้นมาจ่อขมับของฉินเฉา “ยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปบนหัวซะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! ไม่อย่างนั้นบิดาจะฆ่าแกแน่เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ! …..”“ป๊ะป๋ามาหาหนูแล้วเหรอ!”แต่ทว่าเด็กผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเซียวพ่านกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยความดีใจทันทีเมื่อได้เห็นผู้ชายคนนี้ป๊ะป๋า?ป๊ะป๋า!เหล่าโจรต่างหันมามองหน้ากันทันที“นี่คือการเล่นตลกของลูกงั้นเหรอ?”เมื่อได้เห็นโจรตบปากตัวเองในขณะที่กำลังปล้น ฉินเฉาก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้“อื้อ แม่เล็กบอกหนูว่า คนที่ขโมยของจะต้องถูกตีก้น”“อืม ใช่แล้วล่ะ นี่คือก้นของพวกเขาจริง ๆ ด้วย”ฉินเฉาพยักหน้ารับ“แม่งเอ๊ย แส่หาที่ตายนักนะแก!”ชายที่สวมห่วงบนจมูกโกรธมาก เขาไม่อาจระงับอารมณ์โกรธภายในใจได้อีกต่อไป อารมณ์ของเขาปะทุขึ้นมาทันทีเขายกปืนขึ้น หมายจะเหนี่ยวไกยิงเข้าใส่ฉินเฉาแต่เสี่ยวเฮยที่นอนอยู่ข้างกายฉินเฉากลับกระโดดขึ้นมาคำรามลั่นก่อนที่จะโถมตัวเข้าใส่ร่างของชายที่ใส่ห่วงบนจมูก แล้วกัดคอของเขาเข้าอย่างจังเขาทรุดตัวนั่งลงด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม ลำคอของเขาถูกกัดเหวอะและเสียชีวิตภายในเวลาไม่นาน“ต้าตง!”โจรอีกสองคนเบิกตากว้าง และยกปืนขึ้นมาเตรียมที่จะฆ่าฉินเฉาเพื่อล้างแค้นให้กับเพื่อนของตัวเอง“ตายซะเถอะ!”ฉินเฉาดีดนิ้ว ทันใดนั้นศีรษะของโจรทั้งสองคนพลันระเบ
