้ได้นะ”เซียวพ่านคิดว่าคนเหล่านี้ไม่เชื่อถือในความสามารถของเขา“ท่านเซียน ถึงยังไงอันธพาลพวกนี้ก็ทำงานถวายชีวิตให้กับคนอื่นเหมือนกัน พวกเราพยายามอย่าไปทำร้ายพวกเขาเลยจะดีกว่า ถ้าหากพาตัวประกันไปด้วย ทุกคนก็จะออกไปโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอครับ?”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำคนนี้กล่าวออกมา ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กตัวเล็ก ๆ“ที่เจ้าพูดมามันก็ถูกต้องเหมือนกัน”เซียวพ่านพยักหน้าตามชายคนนี้ช่างมีความคิดรอบคอบจริง ๆ เขาไม่ต้องการที่จะเข่นฆ่าตำรวจ เพราะจะก่อให้เกิดบาปครั้งใหญ่“งั้นพวกเราจะทำยังไงต่อไปล่ะ?”“ท่านเซียน พวกเราจับเด็กคนนี้เป็นตัวประกันเอาไว้แล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าลงมือกับพวกเราหรอก พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะครับ”“ดีล่ะ ไปกันเถอะ พวกเราจะไปปล้นคนรวยช่วยคนจนกันต่อ”“โอ้ ใช่แล้ว ผมรู้มาว่าใกล้ ๆ กันนี้ยังมีเจ้านายที่ร˹ารวยแต่มีจิตใจโหดเหี้ยมอยู่อีกคน พวกเราไปหาเขากันเถอะครับ!”“เขาก็เปิดร้านเครื่องประดับเหมือนกันเหรอ?”“เปล่าครับ เขาเป็นธนาคาร”“ธนาคาร? มันคืออะไรน่ะ?”“มันคือร้านค้าที่มีเงินยังไงล่ะครับ”“เข้าใจแล้ว งั้นพวกเราไปกันเถอะ”วันนี้ฉินหลิงรู้สึกผิดเหลือเกินซูเฟยฝากให้ฉินหลิงเป็นคนดูแลฉินอิง แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ เธอจึงพาโลลิน้อยผู้น่ารักคนนี้ออกมาเที่ยวเล่นนอกบ้านในขณะที่พวกเธอกำลังเดินผ่านร้านทองแห่งหนึ่ง ฉินอิงก็นึกอยากจะซื้อต่างหูทองคำขาวคู่ใหม่ให้ตั
