”“เป็นไปได้ที่ไหน นี่จะต้องเป็นอาวุธลับแน่ ๆ!”เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างพากันตะโกนและร้องโวยวายออกมา“เฮ้ เป็นยังไงล่ะ? พวกเจ้าลองลิ้มรสความทรมานกันดูบ้างมั้ย?”เซียวพ่านหัวเราะออกมา “ข้าขอคิดก่อน ว่าข้าควรจะใช้อะไรมาลงโทษพวกเจ้าดี”ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่น ๆ ก็ยกปืนขึ้นมายิงเซียวพ่านอย่างไม่ลังเลลูกกระสุนปืนที่พุ่งเข้าใส่ทำให้เซียวพ่านตกตะลึงทันทีเขาถอยกลับเข้ามาอยู่ในร้านทองอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เพื่อหลบเลี่ยงลูกกระสุนปืนเหล่านี้“วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา พร้อมทั้งจ่อกระบอกปืนที่ศีรษะของเธออย่างกะทันหัน “ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”“หยะ อย่าแตะต้องเธอนะ ถ้าอยากได้ตัวประกัน ฉันจะเป็นตัวประกันให้นายเอง!”สาวสวยในชุดพนักงานออฟฟิศรีบตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว“ถอยไปซะ!”ชายคนนั้นยกเท้าเตะสาวสวย “ถึงเธอจะสวย แต่พาเธอไปด้วยมันก็ไม่สะดวกน่ะสิ”“หยุดยิงเดี๋ยวนี้!”เมื่อหัวหน้าหน่วยเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามจับเด็กผู้หญิงเป็นตัวประกันก็รีบออกคำสั่งให้หยุดยิงทันทีเซียวพ่านรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา“พวกเจ้าจะลักพาตัวเด็กคนนี้ไปทำไม?”“ท่านเซียน เด็กคนนี้เป็นลูกสาวของหัวหน้า พวกเราแค่จะชิงตัวเธอไปเพียงชั่วคราวเท่านั้น รอให้สลัดอันธพาลรับจ้างพวกนี้ออกไปได้เมื่อไหร่ พวกเราก็จะปล่อยตัวเธอไปไงครับ”“แต่ว่าข้าสามารถจัดการกับอันธพาลรับจ้างเหล่านี
