“ท่านเซียน ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะท่านเซียน!”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำกลอกตาไปมา ก่อนที่จะคุกเข่าลงกับพื้นทันทีเขาคือคนที่ชาญฉลาดที่สุดในบรรดาสามคนนี้ นอกจากนี้ยังเป็นคนที่หัวไวมากที่สุดอีกด้วย“เจ้าจะทำอะไรน่ะ?”เซียวพ่านเห็นชายคนนี้คุกเข่าลงตรงหน้าเขาอย่างไม่ทันคาดคิดก็พลันรู้สึกตกใจขึ้นมาเขาไม่ชอบให้ใครมาสักการะบูชาเขาแบบนี้“ท่านเซียน ให้อภัยพวกเราเถอะ ทะ ที่พวกเราต้องทำแบบนี้ มันก็เป็นเพราะว่าพวกเราไม่มีทางเลือกจริง ๆ!”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำบีบน˺าตาให้ไหลออกมา แล้วพูดพลางสะอึกสะอื้น “ทะ ที่จริงแล้วพวกเราเป็นคนดี เป็นคนดีจริง ๆ นะครับ”ชายที่ใส่ห่วงบนจมูกมองด้วยสายตาตะลึงงัน และกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่เขากลับถูกชายที่สะพายกระเป๋าสีดำปรามด้วยสายตาเสียก่อนดูเหมือนว่าชายคนนี้จะมีความคิดอะไรดี ๆ ขึ้นมาแล้ว“โอ้? พวกเจ้าเป็นคนดีงั้นเหรอ? คนดี ๆ เขาไม่มาปล้นคนอื่นกันหรอก”เซียวพ่านกล่าวออกมา“ท่านเซียน ท่านไม่รู้หรอก”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำเอ่ยออกมา “แต่ก่อนพวกเราทั้งสามคนก็เป็นคนดี ตั้งใจทำงานทุก ๆ วันเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว แต่หัวหน้าผู้ชั่วร้ายของพวกเราน่ะสิ เขาไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้พวกเรามาตั้งหลายเดือนแล้ว ถึงแม้ว่าจะหิว แต่พวกเราก็ไม่มีเงินไปซื้อข้าวมากินพวกเราก็เลยจำเป็นที่จะต้องออกมาปล้นคนอื่นอย่างไม่มีทางเลือกเพื่อหาข้าวกินให้ได้สักมื้อ….. ชีวิตของพวกเราช่างขื่นขมจริง ๆ …..
