”“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”เซียวพ่านปรบมือ “ไม่แปลกใจเลยที่พวกเจ้าจะดูไม่เหมือนกับโจรมืออาชีพ”“เอ๋?”ชายที่สะพายกระเป๋าสีดำนิ่งอึ้งไปทันที พวกเรายังมีความเป็นมืออาชีพไม่พออย่างนั้นเหรอ?“หากเป็นโจรมืออาชีพจะต้องสะพายดาบเล่มใหญ่ และยืนมองคนอื่นราวกับเสือที่กำลังจับจ้องเหยื่อ จากนั้นก็จะต้องตะโกนออกมาว่า‘ข้าเป็นเจ้าของภูเขาลูกนี้ ต้นไม้เหล่านี้ข้าก็เป็นคนปลูก หากคิดที่จะเดินผ่านไปก็จ่ายค่าคุ้มครองมาซะ!’ แบบนี้ต่างหาก”เซียวพ่านกล่าวสำทับ “แต่พอเห็นพวกเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่ายังเป็นมือใหม่ที่เพิ่งจะออกมาหัดปล้น แม้แต่สิ่งเหล่านี้พวกเจ้าก็ยังไม่รู้เลย”เอ่อดันมาบอกว่าพวกเราเป็นมือใหม่ซะได้แต่เป็นมือใหม่ก็เป็นมือใหม่สิ!ขอเพียงแค่หลอกผู้ชายคนนี้ได้ จะให้เป็นไก่ในจานพวกเขาก็ยอม!“ใช่แล้ว สายตาของท่านเซียนช่างสว่างไสวอย่างกับคบเพลิงถึงกับมองพวกเราได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้!”เขารีบกล่าวเยินยอออกไปทันที“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าข้าเป็นใคร?”เซียวพ่านกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ข้าเป็นถึงศิษย์ที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในสำนักเชียวนะ และอาจารย์ก็รักข้ามากที่สุดด้วย”“ท่านเซียน… ในเมื่อพวกเราไม่มีทางเลือกแบบนี้ ท่านก็ปล่อยพวกเราไปเถอะนะครับ”“ไม่ได้ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปง่าย ๆ ได้ยังไง?”คำพูดของเซียวพ่านทำให้ชายคนนั้นหน้าซีดเซียวไปทันทีทำไมล่ะ? อีกฝ่ายยังคิดที่จะลงมือกับเขาอีกเหรอ?“ในเมื่อพวกเจ้าถูกคนชั่วรังแก ใ
