ม่ยจวนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังถึงแม้ว่าพลังของสายฟ้าธรณีวิบัติจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับเก้าสิบเก้าทัณฑ์สวรรค์แต่พลังในการกัดกร่อนและปราณแห่งความตายล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนักใจเป็นอย่างยิ่งหลังจากที่ต่อต้านมันไปได้พักหนึ่ง เขาไม่เชื่อว่าสายฟ้าของเทพผีดิบตนนี้จะไม่มีที่สิ้นสุดมันก็เหมือนกับแบตเตอรี่ ถึงอย่างไรก็ต้องถูกใช้จนหมด“ฉิน ฉินเฉา…..”หลูเหม่ยจวนจ้องมองไปที่แผ่นหลังของฉินเฉา แล้วเอ่ยปากออกมา“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะต้องช่วยชีวิตเธอให้ปลอดภัยได้แน่นอน”ฉินเฉากัดฟันกล่าวออกไป“ไม่ใช่ ฉะ ฉันไม่ได้อยากจะ…..”หลูเหม่ยจวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่แล้วเสียงของกุนซือที่ห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณก็ดังกลบขึ้นมาเสียก่อน“หึ ๆ เจ้าช่างแข็งแกร่งจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จงลิ้มรสพลังที่แท้จริงของเทพผีดิบซะเถอะ…..”หลังจากที่กุนซือกล่าวออกมา เทพผีดิบก็หยุดปลดปล่อยสายฟ้าอย่างกะทันหัน แต่เขากลับสร้างหอกมังกรทมิฬมาถือในมือแทนฉินเฉารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก นั่นไม่ใช่หอกมังกรทมิฬของลูซิเฟอร์หรอกเหรอ? ดูเหมือนว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากมายนัก“เตรียมรับการล้างบาปของสวรรค์ไปซะเถอะ! ฮ่า ๆ ๆ!”กุนซือหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนที่จะปรบมือทันใดนั้นหอกมังกรทมิฬที่อยู่ตรงหน้าของฉินเฉา ก็ได้ทิ่มแทงลงไปยังใต้ร่างของเขาฉินเฉาจ้องมองหอกดังกล่าว เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่“แย่
