ผนการของข้าออกเสียอีก ที่แท้เจ้าก็มาที่นี่โดยบังเอิญนี่เอง!”“การมีโชคก็นับว่าเป็นจุดแข็งอย่างหนึ่งเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?”ฉินเฉาคิดในใจ หมอนี่มี IQ สูงขนาดไหน ถึงได้มองออกอย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้“ไม่ใช่เลย โชคเป็นเพียงแค่ของชั่วคราวเท่านั้น”“แล้วไงล่ะ นายสามารถเอาชนะฉันได้งั้นเหรอ?”ฉินเฉาเบ้ปากเหยียดหยาม“ตอนนี้ข้ายังทำไม่ได้ ข้ายังทำไม่ได้…..”กุนซือส่ายหน้า “แต่ว่าข้าได้วางหมากที่ใช้จัดการกับเจ้าโดยเฉพาะเอาไว้อยู่แล้ว”หลังจากที่กล่าวเช่นนั้น เขาก็ปรบมือฉินเฉาขมวดคิ้วเล็กน้อย จู่ ๆ เขาก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาหมากที่วางเอาไว้ มันคืออะไรกันแน่?ทันใดนั้นกุนซือก็ได้โยนลูกไฟสีดำลงบนพื้นและเมื่อเขาตะโกนออกมา เปลวไฟก็พลันลุกโชนขึ้นตามความสูงของคนคนหนึ่งหลังจากที่เปลวไฟสลายไป ร่างที่ฉินเฉาคุ้นหน้าคุ้นตาดีก็เดินออกมาจากด้านในนั้น“หืม? ใครเป็นคนอัญเชิญข้าออกมากัน?”ชายคนนี้มีผมสีบลอนด์และสวมใส่ชุดสีดำสง่างาม บนไหล่ของเขามีไวโอลินวางพาดอยู่ ดูเหมือนว่าเขากำลังจะเล่นดนตรี “นาน ๆ ครั้งอุตส่าห์จะได้ชื่นชมเสียงดนตรีของตัวเอง…..”เขาหันมองไปรอบกาย และสังเกตเห็นฉินเฉาเป็นคนแรก“เจ้าเป็นคนอัญเชิญข้ามางั้นเหรอ?”จิตสังหารแผ่ออกมาอย่างกะทันหัน“เปล่า คนที่อยู่ข้างหลังนายต่างหาก”ฉินเฉายักไหล่“ใครมันกล้าอัญเชิญลูซิเฟอร์ผู้นี้มา ข้าไม่ใช่ปีศาจกระจอก ๆ ที่เจ้าจะสามารถเรียกออกมาได้ตามใจชอบนะ!”ลูซิเฟอร์วางไวโอลินลง ก
