เฟยที่กำลังนั่งอยู่ เหยียดรอยยิ้มอันเย็นชาออกมายินเหยียนเผิงรู้ตัวดีว่าเขาได้พ่ายแพ้แล้ว“ขะ ข้าจะไม่ยอมมอบเมืองไท่กู่ให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน……”เขาไม่ยอม เขาจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้เช่นนี้แต่เขตระดับของอีกฝ่ายอยู่ห่างชั้นกับเขามากเกินไปไม่มีทาง เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายเลยในยามจำเป็นแบบนี้ การรักษาชีวิตเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดขอเพียงแค่กลับไปยังสำนักไท่ยีให้ได้เท่านั้น เขาก็จะสามารถชิงเมืองไท่กู่แห่งนี้กลับมาได้อีกครั้งหนึ่ง“นี่คือตราประทับของเจ้าเมือง!”ยินเหยียนเผิงหยิบตราประทับหยกออกมาในทันที แล้วตะโกนก้อง“หากคิดที่จะเป็นเจ้าเมืองก็จะต้องมีตราประทับหยกอันนี้ พวกเจ้าดูให้ดีเถอะ!”สิ้นเสียง เขาก็พลันสะบัดมือ โยนตราประทับหยกออกไปยังทิศทางตรงกันข้ามพรึ่บ!แต่เขาไม่คิดเลยว่า เพียงแค่ซูเฟยโบกมือ ตราประทับหยกที่เขาโยนออกไปเพื่อที่จะซื้อเวลาจะปรากฏอยู่ในมือของเธอเสียแล้วเธอใช้วิชาอะไรกันแน่?น่าแปลกจริง ๆหยดเหงื่อเริ่มไหลรินไปทั่วทั้งร่างของยินเหยียนเผิงจบสิ้นแล้ว เขาไปยั่วโมโหศัตรูที่ไม่ควรจะไปยั่วโมโหเสียแล้วน่ากลัวเหลือเกินตอนนี้ในหัวของเขาไม่ได้มีความคิดอื่นใด นอกจากจะอยากหนีออกไปให้ไกลจากเมืองไท่กู่เท่านั้นจะกลับไปยังสำนักไท่ยี ก็มีใครบางคนที่ขึ้นเป็นใหญ่แทนเขาไปแล้วในตอนนี้ ที่นั่นคือความหวังเพียงอย่างเดียวของเขา“คิดจะหนีงั้นเหรอ?”ซูเฟยมองทะลุผ่านไปถึงความคิดของยินเหยียนเผิง “แต่น่าเสีย
