องพวกท่านแล้วพวกท่านจะต้องเมามายมากกว่าสามวันเป็นแน่ ฮ่า ๆ ๆ!”“แบบนั้นคงจะไม่ดีเท่าไหร่” ซูเฟยคลี่ยิ้ม แต่ไม่ได้รับแก้วสุราไว้“พวกเรามาที่นี่เพื่อที่จะมารับช่วงต่อเมืองไท่กู่แห่งนี้ เรื่องนี้จัดการให้เร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี หากต้องเมามายไปถึงสามวันสามคืนอย่างที่ว่าจริง ๆ ก็คงจะทำให้เรื่องนี้ล่าช้าไปมาก”“ใช่แล้ว ๆ นางเซียนซูกล่าวได้ถูกต้อง ข้าช่างไม่รอบคอบจริง ๆ”ยินเหยียนเผิงยกแก้วสุราขึ้นมา “มาเถอะ ข้าจะดื่มทั้งสามแก้วนี้ลงโทษตัวเอง เพื่อเป็นการขออภัยพวกท่าน”เมื่อกล่าวจบ เขาก็ดื่มสุราทั้งสามแก้วเข้าไปอย่างต่อเนื่อง“ทำไมนางเซียนทั้งสองไม่ขยับตะเกียบสักหน่อยล่ะ? หรือพวกท่านกลัวว่าคนแซ่ยินผู้นี้จะวางยาพิษลงในสุรา?”ยินเหยียนเผิงกล่าวถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่เชื่อว่าท่านเจ้าเมืองน้อยผู้ทำงานด้วยความซื่อตรง จะกระทำเรื่องชั่วช้าต่อนิกายหลัวซาของพวกเรา”ซูเฟยยิ้มออกมาเล็กน้อยฮัวเหนียงที่อยู่ข้างกายได้บอกซูเฟยเอาไว้แล้ว ว่าในอาหารและสุรานั้นไม่มีพิษสำหรับอสูรงู สิ่งใดมีพิษหรือไม่มีพิษ เธอย่อมรู้เรื่องนี้ดีที่สุดทั้งสองคนหยิบตะเกียบขึ้นมาลิ้มรสอาหารที่อีกฝ่ายได้จัดเตรียมเอาไว้อย่างระมัดระวังเนื่องจากไม่ได้รู้สึกอยากอาหารมากนัก ทั้งสองคนจึงทานเข้าไปแค่เพียงเล็กน้อยทั้งสามคนกำลังเพลิดเพลินไปกับอาหารมื้อใหญ่ ฝ่ายยินเหยียนเผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้ทานอะไรเข้าไปมากมายนักส่วนที่เหลือ
