าข้าถือไพ่เหนือกว่าน่ะสิ”ยินเหยียนเผิงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข“คนพวกนี้คือไพ่ในมือของนายงั้นเหรอ?”ซูเฟยมองไปรอบ ๆ “นอกจากสองคนนั้นที่อยู่ข้างกายของนาย ที่ยังนับว่าพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง คนอื่น ๆ ก็เป็นได้แค่จานอาหารเท่านั้น”“ไม่มีพลังลมปราณแต่ยังปากดีอยู่อีก”ยินเหยียนเผิงส่ายหน้า “ดูเหมือนว่าถ้าหากข้าไม่สั่งสอนเจ้าให้ดี ๆเจ้าก็คงจะไม่รู้จักคำว่าฟ้าสูงแผ่นดินต˹า”หลังจากที่กล่าวเช่นนั้น เขาก็ชี้นิ้วออกมาเหล่าผู้พิทักษ์ในชุดขาวแทงหอกของตนออกมาตรงหน้าทันทีปลายหอกเสียดแทงทะลุอากาศจนส่งเสียงดังออกมา และชี้ไปยังซูเฟยกับฮัวเหนียง“ข้าเกรงว่าวันนี้เจ้าจะต้องผิดหวังเสียแล้ว”ฮัวเหนียงส่ายหน้า ก่อนที่จะสะบัดแขนเสื้อของเธอทันใดนั้นคลื่นแสงสีเงินได้แผ่กระจายออกไปจากข้อมือของเธออย่างต่อเนื่องจนโอบล้อมห้องนี้เอาไว้ และปิดผนึกพื้นที่ทั่วทั้งห้องทันที“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”ยินเหยียนเผิงตกใจมาก “ไม่มีพลังลมปราณ แล้วจะใช้วิชาเช่นนี้ได้ยังไง!”“ใครบอกนายว่าพวกเราไม่มีพลังลมปราณล่ะ?”ในเวลานี้ซูเฟยเป็นฝ่ายส่งยิ้มให้กับยินเหยียนเผิง “จะเล่นละครก็ควรที่จะแสดงให้แนบเนียนไม่ใช่เหรอ?”
