จบลงแล้ว!”ยินเหยียนเผิงหัวเราะออกมา พร้อมกับปรบมือ “ออกมาได้แล้ว!”เพล้ง เพล้ง!หน้าต่างที่อยู่รอบ ๆ ถูกพังเข้ามาจากนั้นเหล่าผู้พิทักษ์ในชุดขาวก็กระโจนเข้ามาในห้องนี้แต่ละคนถือหอกเล่มยาวเอาไว้ในมือด้วยท่าทางสง่างามและทรงพลัง“ฮ่าห์!”ศิษย์นิกายหลัวซารีบบุกเข้ามาเตะโต๊ะจนกระเด็น ก่อนที่จะชักกระบี่ออกมาปกป้องซูเฟยและฮัวเหนียงส่วนศิษย์คนอื่นที่กระจายตัวกันอยู่รอบ ๆ ก็พากันชักกระบี่ออกมาเช่นกัน พวกเขาถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี“มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วดี แต่เมื่อไม่มีพลังลมปราณ พวกเจ้าก็เป็นได้แค่ขยะเท่านั้น วันนี้พวกเจ้าถึงคราวตายแล้ว!”ยินเหยียนเผิงฉีกยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย“ถอยกลับมา”ซูเฟยโบกมือในฐานะที่เธอเป็นซุนเจ่อ คำสั่งของเธอจึงได้ผลดีมากศิษย์นิกายหลัวซาที่ได้ยินเช่นนั้นจึงล่าถอยกลับไปอยู่ด้านหลังอย่างยินยอม โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาแม้เพียงครึ่งคำ“เจ้าคงจะยอมแพ้แล้วสินะ”ยินเหยียนเผิงยิ้มกริ่ม “แต่ข้าปล่อยให้พวกเจ้ากลับไปไม่ได้หรอกถ้าหากนิกายหลัวซาพากันยกโขยงมาที่นี่ เมืองไท่กู่แห่งนี้คงจะเดือดร้อนเป็นแน่ ทำไมพวกเจ้าทั้งสองคนไม่มาเป็นเมียรองของข้า แล้วคอยรับใช้ข้าให้ดีล่ะ? ข้าอาจจะลองคิดเรื่องไว้ชีวิตของพวกเจ้าดูก็ได้”หากมีสาวงามมาคอยรับใช้อยู่ข้างกาย บางทีท่อนล่างของเขามันอาจจะดีขึ้นก็ได้“ท่านเจ้าเมืองน้อยช่างมั่นใจในตัวเองจริง ๆ”ซูเฟยยิ้มออกมา แล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน“แน่นอน นั่นเป็นเพราะว่
