ดปรานแต่เขากลับไม่รู้ว่า เพราะเหตุนี้ยินเหยียนเผิงจึงมองว่าเมืองไท่กู่เป็นของตนเองในเมื่อมันเป็นของของเขา แล้วจะเอาไปมอบให้กับคนอื่นได้ยังไง?ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ในเวลานี้ยินเหยียนเผิงกำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เหม่อมองดูเมืองไท่กู่ที่อยู่เบื้องหน้า ก่อนที่จะกำหมัดแน่นสาวงามคนหนึ่งสยายผมยาวดั่งม่านน˺าตกของเธอ“เหยียนเผิง ช่วยปักปิ่นให้ข้าทีสิ”ซ่งเสี่ยวเมิ่งสวมใส่ชุดนอนสีขาวประดับด้วยพู่ห้อยระย้า กำลังนั่งอยู่ตรงนั้นใบหน้าและรูปร่างอันงดงามของเธอฉายแววเกียจคร้านออกมาเล็กน้อยเธอคือภรรยาของยินเหยียนเผิง ซึ่งทั้งสองแต่งงานกันตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นวัยรุ่น“อืม”ยินเหยียนเผิงก้าวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าอันเฉยเมย และทำผมให้ภรรยาของตนอย่างไม่ใส่ใจราวกับเขาเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก ทันทีที่มือของเขากระตุก ซ่งเสี่ยวเมิ่งก็ร้องอุทานออกมาทันที“เหยียนเผิง เจ้ากำลังทำให้ข้าเจ็บนะ!”“ขอโทษด้วย”ยินเหยียนเผิงปล่อยมือกล่าวตามตรง เขาไม่ได้รู้สึกชอบพอภรรยาคนนี้มากนักในตอนนั้นพ่อบุญธรรมของเขาเป็นคนไปตกลงกับเธอ แต่เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกชอบอะไรส่วนผู้หญิงที่เขาชอบนั้น สุดท้ายแล้วเธอก็ไปแต่งงานกับคนรวยและตายจากไปด้วยความโศกเศร้าซ่งเสี่ยวเมิ่งคนนี้ นอกจากความงดงามแล้ว เธอก็ไม่มีสิ่งอื่นที่สามารถดึงดูดเขาได้อีกเหตุผลที่จ้าวเหวินเยว่บอกให้เขาตบแต่งกับเธอ นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอเป็นหญิงสาวจากสำนักผู้ฝึกตนล
