ึกลับแห่งหนึ่ง หากแต่งงานกับเธอไป ไม่เพียงแต่จะสามารถสร้างสัมพันธไมตรีกับสำนักผู้ฝึกตนแห่งนั้นได้เท่านั้น แต่พวกเขายังสามารถเรียนรู้วิชาการฝึกตนอันเป็นเอกลักษณ์ของสำนักมาได้อีกด้วยในใจของยินเหยียนเผิงมักจะคิดว่า เขาเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่จ้าวเหวินเยว่เลี้ยงดูเท่านั้นหลังจากที่เขากลายเป็นเจ้าเมือง ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะเปลี่ยนไปเขาเฝ้ารอโอกาสนั้น รอและรอมาเนิ่นนานแต่เขาไม่คิดเลยว่าผลสุดท้ายมันจะกลับกลายเป็นแบบนี้เขาจะยอมแพ้ได้ยังไง?“เหยียนเผิง เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”ซ่งเสี่ยวเมิ่งสังเกตเห็นว่ายินเหยียนเผิงมีสีหน้าไม่ดีนัก เธอจึงรู้สึกกังวลใจขึ้นมา หรือว่ายินเหยียนเผิงจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว?“ไม่มีอะไร…..”ยินเหยียนเผิงลดมือลง “ช่วงนี้ข้ารู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าข้าคงจะช่วยเจ้าเกล้าผมไม่ได้แล้ว เจ้าเรียกสาวใช้มาทำให้เถอะ”“เจ้าไม่สบายใจเรื่องอะไร เจ้าบอกข้าได้หรือเปล่า?”ซ่งเสี่ยวเมิ่งเอ่ยถามออกมา“เรื่องของผู้ชาย ผู้หญิงไม่ควรเข้ามายุ่ง”ยินเหยียนเผิงโบกมือ และหันหลังเดินออกไปนอกประตูแต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปจนพ้นประตู จู่ ๆ เขาก็หันหน้ากลับมาถามว่า“เจ้าเคยคิดว่าสักวันจะได้กลายเป็นภรรยาของเจ้าเมืองหรือเปล่า?”“นี่… ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น…..”ซ่งเสี่ยวเมิ่งส่ายหน้า “เจ้าจะต้องส่งมอบตำแหน่งเจ้าเมืองให้กับคนของนิกายหลัวซาไม่ใช่เหรอ? เหยียนเผิง เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?”“ไม่มีอะไร
