หรอก ข้าจะออกไปทำธุระข้างนอก หากเจ้ารู้สึกเบื่อก็ออกไปเดินเล่นซื้อของเถอะ”จากนั้นยินเหยียนเผิงก็เดินจากไปอันที่จริงสตรีที่แต่งงานแล้วไม่ควรที่จะออกนอกประตูใหญ่ ไม่ก้าวข้ามประตูสอง (ประตูที่แบ่งฝั่งชาย-หญิง)แต่อาณาจักรของผู้ฝึกตนนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะ และยังนำวัฒนธรรมสมัยใหม่บางอย่างเข้ามาผสมผสาน เมืองไท่กู่แห่งนี้จึงไม่ใช่เมืองโบราณอย่างเต็มรูปแบบ แต่ยังมีกลิ่นอายของความทันสมัยอยู่บ้างดังนั้นยินเหยียนเผิงจึงไม่คิดต่อต้านหากภรรยาของตนจะออกไปข้างนอกและเขาเองก็ไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ กับเธอ จึงมักจะปล่อยให้เธอออกไปหลังจากที่ยินเหยียนเผิงออกไปข้างนอกแล้ว ซ่งเสี่ยวเมิ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกของโต๊ะเครื่องแป้งก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆทว่าจู่ ๆ ร่างอันสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอ“เจ้ามาแล้วเหรอ?”เธอเอ่ยถามเสียงเบา น˺าเสียงของเธอมีความห่วงหาอาทรแฝงเอาไว้“อืม… ข้าเห็นว่าเขาออกไปแล้ว”ชายในชุดหัวหน้าหน่วยสีขาวคุกเข่าลง และกอดซ่งเสี่ยวเมิ่งเอาไว้ในอ้อมแขน“มีข้าอยู่ด้วย เจ้าก็จะไม่ต้องเหงาอีกต่อไป”“อืม…..”ซ่งเสี่ยวเมิ่งพยักหน้า เธอเอนตัวลงในอ้อมแขนของชายคนนี้ด้วยความไว้วางใจ “จินเผิง… ข้าดีใจจริง ๆ ที่มีเจ้าอยู่ด้วย…..”“ข้าเองก็เช่นกัน….. ข้าดีใจที่มีเจ้าอยู่ด้วย…..”ตู้จินเผิงประกบจูบลงบนติ่งหูของซ่งเสี่ยวเมิ่ง ก่อนที่จะเลื่อนลงไปยังลำคอมือของเขาเลื้อยเข้าไปในเสื้อของซ่งเสี่ยวเมิ่งอ
